Aanbellen en zingen

Toen ik zelf nog kind was keek ik uit naar Sint Maarten. Maar sinds ik in de grote stad woon zie ik nooit meer een kind met een lampion op 11 november. Ik weet dat bij mijn ouders in het noorden van het land het nog wel gedaan wordt, aanbellen en zingen, maar al veel minder dan toen ik nog klein was. Terwijl het juist zo leuk is om een liedje te zingen en er dan iets voor te krijgen. Dankbaar ook als je de tas thuis om mocht keren en er alvast iets uit mocht nemen (mandarijntjes bewaarde ik voor mijn vader). Helemaal geweldig is natuurlijk de lampion maken. Ik heb een tijdje gewerkt in het Zuiderzeemuseum en daar was het een feest als de kinderen weer lampions kwamen maken van suikerbieten (een bende was het aan het einde van de dag ook). Maar ook lampions van gekleurd papier vind ik nog steeds heel mooi.

Ik ben benieuwd, de bak met snoep staat klaar, buiten is het donker… hoor ik al kinderstemmetjes…..

Update: dezelfde avond, 22.29 uur. Status: 0 kind, 0 lampion, 0 snoepje uitgedeeld.

OCN 2006 – mijn verslag

Ik moest er even een nachtje over slapen maar weet nu wat ik het leukste heb gevonden aan OCN2006 – de ontmoetingen! Heb WoW!ter gezien, kattebelletje ontmoet, met de DOK mannen gelachen (en dit keer geen interview gegeven), een oud collega van het Zuiderzeemuseum na jaren weer eens de hand geschud en een medeleerling van de opleiding die ik volg in zijn stand zien staan.

Continue reading OCN 2006 – mijn verslag

OCN 2006

De eerste foto’s van vandaag staan al online en dat is wel gaaf. Morgen is het mijn beurt om een dagje bibliotheeknieuws te snuiven en ik kijk nu al uit om de mannen van DOK weer te ontmoeten, heb namelijk best hard gelachen met ze in Londen (ben dus benieuwd of zij op eigen bodem net zo grappig zijn). We zullen zien. Voor hen die er morgen ook bij zijn, tot dan! Leuk!

De gebruiker aan het woord

Ik zie het al voor me. In de bibliotheek hangt een groot scherm waar de gebruiker berichten op kan achterlaten door middel van sms. Dit kan gaan om berichten als – ik heb zin in koffie wie gaat er mee, om vervolgens om 10 uur af te spreken in de DE-shop, of mag de verwarming wat zachter, tot ik wacht al een uur op mijn boek komt er nog iets van?….

Met Wiffiti is het mogelijk (ook al gaat het in dit geval om publieke schermen). Het idee erachter is goed. Geef bezoekers, toevallige passanten of wie dan ook een stem en laat ze een bericht achterlaten op het scherm.

How it works: every Wiffiti screen displays its own unique screen ID and the number to text one’s message to. Texted messages show up in seconds. Besides replying, other users can also grow or fade messages by texting commands and a message’s tag to the same screen.

En je kan er, als je het slim aanpakt, ook nog geld mee verdienen. Bijvoorbeeld door van elk gestuurde sms – die bijvoorbeeld 1 euro kost – 50 cent te gebruiken om de bibliotheekdiensten te verbeteren. Een win-win situatie dus.

Met dank aan: Springwise