Fall 2007 OpenCourseWare Consortium Conference – de reis II

zondag 23 september:

Om 8 uur opgestaan om te ontbijten. Even geskyped met het thuisfront en wat foto’s van de hotelkamer gemaakt (inclusief spin in de badkamer). Het is zonnig en droog. Omdat vanmiddag de reis naar Logan begint nemen wij de auto en parkeren deze vlakbij het nulpunt van de stad. Van hieruit is het stratensysteem opgebouwd. Handig als je het eenmaal door hebt.

Als eerste staat het Mormonencomplex op de lijst van dingen om te doen. Het mormonencomplex bestaat uit onder andere een kerk (hier mag je als bezoeker niet in), een groot auditorium, bijgebouwen en een conferentiecentrum. Wij worden rondgeleid door twee dames. Voor 6 weken doen deze twee dames alles met elkaar, wat overkomt als een soort van controlesysteem. Na 6 weken krijgen zij een andere buddie toegewezen. Voor 18 maanden blijven zij in Salt Lake City waarna zij weer naar huis gaan. Het verhaal van de dames zit vol met verwijzigingen naar het geloof. Hier moet je even doorheen prikken als je hier niet tegen kan. Aan het einde van de rondleiding zingen de dames een liedje voor ons en wordt ons gevraagd een evaluatieformulier in te vullen. Wat zij eigenlijk vragen is geef ons jouw adres dan komen wij bij jou langs om over het geloof te praten. Ik heb het formulier leeggelaten.

3-9Salt Lake City.JPG
3-9Salt Lake City.JPG,
originally uploaded by moqub.

Na het mormonencomplex was het tijd om te gaan shoppen, de winkels waren inmiddels open en op de to-do-list stond de MacStore. Het was alsof ik op zondagmiddag in de Mediamarkt stond, zo druk! Op straat zag je bijna geen mensen maar de winkel was afgeladen. Iedereen stond de iPhone en de nieuwe iPod uit te proberen. Het was zeer verleidelijk om iets te kopen maar ik heb het niet gedaan. `

Om 2 uur (er stonden nog meer dingen op het programma waar wij niet aan toegkomen zijn, zoals de bibliotheek) reden wij met de auto de snelweg op. Richting Logan, met een tussenstop op Antelope Island State Park. Erg mooie vergezichten en donkere wolken verderop.

20-on the way to logan.JPG
20-on the way to logan.JPG,
originally uploaded by moqub.

Nadat wij hier wat rondgereden hadden was het tijd om naar Logan te gaan. Om 6 uur werden wij namelijk verwacht in de hotellobby om naar een etentje te gaan bij Brandon Muramatsu (organisatie) thuis. Om 10 over half 6 kwamen wij aan, de regen- en onweersbuien onderweg zorgden ervoor dat wij soms wat langzamer moesten rijden. De rit naar Logan toe was overigens bijzonder mooi. De herfst is begonnen en de blaadjes aan de bomen zijn aan het verkleuren. Ik heb foto’s uit de auto gemaakt maar die vallen in het niet bij hoe het in het echt was.

Het etentje was opgezet als een buffet en wij mochten overal in het huis zitten en rondkijken. Ik denk dat er ongeveer 30 mensen waren. Iedereen was zeer onder de indruk van de indoor basketbalveld en de homecinemaset. Rond 9 uur gingen Willem en ik met Leslie mee om via de supermarkt, naar het hotel teruggebracht te worden.

Al met al een geslaagde dag, vermoeiend, maar supergezellig. Denk daarom dat deze week congres voorbij zal vliegen. Nog een uurtje en dan begint het (om 8 uur ‘s ochtends!!).

Fall 2007 OpenCourseWare Consortium Conference – de reis

Zaterdag 22 september:

5.00 opstaan en klaarmaken voor treinreis
5.54 trein naar Rotterdam, overstap op trein naar Schiphol
6.26 aankomst Schiphol

9.20 vliegtuig naar Newark
12.00 aankomst Newark (tijdverschil is 6 uur)
17.10 vliegtuig naar Salt Lake City
20.00 aankomst Salt Lake City (tijdverschil is 8 uur, in Nederland is het 4 uur ‘s nachts)

Het ophalen van de huurauto verloopt voorspoedig, zo ook de 15 minuten rijden naar het hotel. Nog even snel iets eten in de diner aan de overkant en slapen. Het regent, het waait heel hard en het was een lange dag.

Mijn mond viel wagenwijd open

Vanavond in de leugen regeert een boze mevrouw. En dat zij terecht boos is blijkt al snel. Tegenover haar de eindredacteur van de wereld draait door. Afgelopen week is hierin een “grappig” filmpje te zien van de familie van de mevrouw, van een feestje, met daarin de afbeeldingen geplaatst van drie topcriminelen, alsof zij op visite zijn.

De mevrouw is erg boos, omdat de foto van de familie die op internet te vinden is, is gebruikt zonder toestemming of medeweten. En dan de reactie van de eindredacteur… een beetje lacherig, alsof de mevrouw zich zit aan te stellen. De commentaren van de “commentators” is helemaal te dol. Een meneer, van wie ik de naam niet weet, stelt het als volgt. Als je een foto online zet kun je er op wachten dat deze ergens een keer opduikt op een manier die niet wenselijk is.

En daar valt mijn mond werkelijk van open. Ben je vogelvrij als je een foto van een feestje op een eigen website, of desnoods op Flickr zet? Mag een televisieprogramma die foto zomaar gebruiken en daar criminelen in plakken en jou daarmee associeren met topcriminelen? Is een excuus van de eindredacteur voldoende als jij op straat wordt nageroepen als crimineel?

De mevrouw vond van wel. Zij nam genoegen met een zoen en een excuus. En de belofte dat de eindredacteur er alles aan zou doen om het filmpje van internet te verwijderen. Maar als de redactie niet een reageert op een email van deze mevrouw dan stel ik mij van de belofte van de eindredacteur niet veel voor. Het is goed dat ik die mevrouw niet ben, ik was niet zo aardig voor ze geweest.

Als je echt veel, maar dan ook veel te veel tijd over hebt

Ik loop een beetje achter met het lezen van mijn feeds en dus zag ik pas vandaag het artikel van Lorelle VanFossen op de Blog Herald met de titel Cleaning Up Old Posts, The Gateway to Your Blog.

Als je al een aantal jaren blogt dan zijn de oudere post wellicht gedateerd. Dat is niet erg, maar je kan er wel iets aan doen. Tenslotte vinden geinteresseerden deze posts via de zoekmachines en hebben ook zij behoefte aan informatie die up-to-date is.

Ik moet eerlijk zijn, ik kijk bijna nooit bij mijn oude posts. Soms zoek ik iets en blader ik er door. Maar daar laat ik het dan bij. VanFossen pleit ervoor dat je de oude posts bekijkt, herschrijft en links aanpast (als dat nodig mocht blijken te zijn). Of zoals VanFossen het schrijft:

  • What it says.
  • How it says it.
  • If it still says what I want it to say.
  • Is it offering good links to other resources on my blog?
  • Are the outgoing links still valid?
  • What can I do to make it even better?

Vervolgens geeft VanFossen haar stappenplan weer. En ik moet zeggen, zij gaat er zeer serieus mee aan de slag. Ik niet, ik heb daar echt geen tijd voor (alhoewel, misschien moet ik er tijd voor maken). Wellicht een klus voor de eerstkomende vakantie, maar aan de andere kant, misschien ook niet.

Meer info en met dank aan: Blog Herald

Wat is een goede reden om te communiceren via een social network?

Wel of niet – als bibliotheek – een social network met de gebruikers opbouwen door middel van Hyves, MySpace, Ning of Second Life? En als je het wel doet, waarom dan? Dit waren vragen die Michiel de Nijs onderzocht in opdracht van het interactieve marketingbureau Tribal Internet Marketing. Zijn bevindingen zijn – in verkorte vorm – te vinden op Marketing Online (het gehele onderzoek is te koop via deze website). Nu lijkt het artikel in eerste instantie te gaan over commerciele bedrijven, maar de Nijs heeft ook de Openbare Bibliotheek Amsterdam ondervraagd.

Volgens het onderzoek maken 3 van de 5 Nederlanders gebruik van een social network. Met dit gegeven lijkt het logisch om als bibliotheek een eigen community op te bouwen om op deze manier de gebruikers te leren kennen en te ondervragen.

Volgens de Nijs zijn er 3 redenen waarom mensen zich aansluiten bij een social network:

  • vrienden maken
  • contacten onderhouden
  • gelijkgestemden ontmoeten

Vrienden maken of contacten onderhouden daar zie ik niet zoveel in, als je het vanuit de bibliotheek bekijkt. Gelijkgestemden ontmoeten wel. Breng gebruikers bij elkaar met een voorkeur voor bijvoorbeeld kookboeken of detectives (mag je hiervoor lenergegevens gebruiken? Vast niet). Breng ouders van jonge kinderen bij elkaar door een Ning pagina te openen over kinderboeken. Laat gebruikers discussieren over de collectie of het gebouw, of misschien zelfs de activiteiten die georganiseerd worden.

De Nijs ziet voordelen voor bedrijven om zich aan te melden bij social networks maar stelt wel dat het belangrijk is om je te houden aan je vooropgesteld stappenplan. Ik citeer:

Om bedrijfsmatig succesvol te zijn binnen een social network is echter wel belangrijk om strategie vast te stellen en vervolgens een vast stappenplan te volgen. Op deze manier moet duidelijk worden waarom een bedrijf actief wil worden, via welk social network dit gaat plaatsvinden, welke strategie gevolgd gaat worden, hoe de ontwerpfase eruit ziet en op welke manier de vooraf vastgestelde doelen gerealiseerd en geëvalueerd kunnen worden.

Volgens de Nijs is het nu het moment om je te verdiepen in de verschillende sociale netwerken omdat er nog niet zo heel veel bestaan. Over een paar jaar, als er steeds meer verschillende netwerken komen, wordt het steeds lastiger om de doelgroep te bereiken. En daar moet ik hem absoluut gelijk in geven. De netwerken waar ik mij nu bij heb aangemeld zullen de netwerken zijn waar ik bij blijf hangen. Nieuwe netwerken worden door mij kritisch bekeken en de kans dat ik er iets vind wat ik niet bij de andere netwerken vind is klein.

Dus de gebruikers vragen wat zij willen en of zij actief mee wilen denken. Een plan opstellen, een community openen en gebruikers bereiken. En vergeet dan vooral niet iemand verantwoordelijk te maken voor het onderhoud en up-to-date houden van het netwerk.

Met dank aan: MolBlog

PICNIC 07

Ik dacht het helemaal voor elkaar te hebben. Ik vraag een perskaart aan en ga naar PICNIC07. Deel 1, de perskaart lukte (vandaag kreeg ik daar een email over), deel 2, het ook echt gaan lukt niet.

En dat is balen. Of niet misschien? Want wat ga ik dan doen als ik niet naar PICNIC ga? Ik mag naar Logan in Utah, naar een Open Course Ware congres + Open Education Conference, samen met Willem van Valkenburg. En eenmaal daar blijven wij een weekje langer en gaan wij rondrijden en dingen bekijken.

Maar wat te doen met de perskaart? Ik heb aan de organisatie gevraagd om mijn collega TE deze mocht overnemen. En dat mocht! En daarmee waardeer ik de organisatie enorm. Want voor hetzelfde geld hadden zij gezegd, jammer maar helaas. Dus gaat TE naar PICNIC07 en gaat zij daar over schrijven op haar weblog. Ik hoop natuurlijk dat TE het ontzettend naar haar zin gaat hebben en dat zij mij er alles over verteld als ik terug ben uit de States. In ieder geval wens ik haar vanaf deze plek, heel veel plezier! (En misschien wil zij als gastschrijfster op mijn weblog ook iets vertellen over PICNIC).

Nog 1x de Marcom top 100

En dan houd ik er echt over op. Vandaag op de weblog van Spotlight Effect uitleg bij de blogs uit de Marcom top 100. Het eerste bericht gaat in op de blogs onder aan de lijst, te weten de nummers 100 tot 75 met daarin Trendmatcher en Rita.

De volgende lijst verschijnt morgen. Dus wil je meer weten over de blogs op de lijst zonder de blogs te bezoeken, neem dan een kijkje op deze lijst.

Met dank aan: Sanne Roemen: web 2.0 evangelist en lifehacker

Rapport: 2020 and Beyond – Future scenarios for education in the age of new technologies

FutureLab (innovation in education) heeft een rapport geschreven met als titel 2020 and Beyond – Future scenarios for education in the age of new technologies waarin zij ingaan op de volgende vragen:

  • To what extent are we prepared, as a society and as educators, for the massive changes in human capabilities that digital technologies are likely to enable in the next 13 years?
  • To what extent are our future visions for education based upon assumptions about humanity, society and technology that are no longer valid?
  • To what extent can we, as educators, help to shape the developments of technology in order to enhance human development?

Binnen vijf aandachtsgebieden (personal devices, intelligent environments, computing infrastructure, security, interfaces) gaan zij op de materie in. Eerst schetsen zij een beeld van hoe het er in 2020 uitziet. Bijvoorbeeld personal devices:

By 2020, digital technology is embedded and distributed in most objects. All personal artefacts – your keys, clothes, shoes, notebook, newspaper – have devices embedded within them which can communicate with each other. As a result, we will interact with these technologies in ways which are more seamlessly and invisibly integrated into normal activities.

waarna zij iets dieper op het onderwerp ingaan en voorbeelden geven. Daarna stellen zij vragen ten aanzien van het onderwijs. Nadat zij de vijf deelgebieden hebben besproken komt het onderwijs nogmaals aan de beurt, nu iets uitgebreider. En in het laatste hoofdstuk geven zij een toekomstvisie.

Een pdf van het rapport is te downloaden op de website van FutureLab.

Met dank aan: Derek’s Blog

Veel commentaar, maar hoe…

De afgelopen weken heb ik met vol aandacht de discussie gevolgd op de weblog van de Annoyed Librarian. Ik had nog niet eerder van deze persoon gehoord totdat zij een stuk schreef over The Cult of Twopointopia.

En met een quote als de volgende lok je zeker reactie uit:

They’re like religious converts preaching the gospel of 2.0 to everyone, and they just can’t understand either that nobody cares, or that everyone already knows about it.

Of deze dan:

For the diehard twopointopians, their way is the way. They don’t like criticism or discussion, because they’re not up to it. They like captive audiences of neophytes who they can impress with their speeches about all this great new stuff. They like to use the mystique of social software and new technologies to impress upon their crusty colleagues how hip they are. They like to pretend that people who aren’t impressed with how righteous and “user-centered” they all are are just ignorant clowns who don’t know anything about how libraries ought to be run.

Ik ging er in ieder geval over nadenken. Behoor ik tot de groep diehard twopointopians? Voor sommigen vast wel, anderen gebruiken de web 2.0 toepassingen op veel grotere schaal dan ik, dus zij zullen mij geen diehard vinden. Ik vind web 2.0 allang niet hip meer, het bestaat tenslotte alweer een tijdje. Ik verbaas me nog wel over de grote hoeveelheid mensen die ik spreek die werkelijk nog nooit gehoord hebben van Flickr of Delicious, oid. Ik vind het fijn als ik de buurman, die getrouwd is met een buitenlandse, kan wijzen op Flickr en dat het hem zo aanspreekt dat hij zijn foto’s voor de familie daar neerzet in plaats van rond te mailen.

Voel ik mij aangesproken door kritiek op het web 2.0 gebeuren? Nee, tenminste ik denk van niet. Ik vind het jammer als mensen het niet willen uitproberen maar dat is hun eigen keus. Afgelopen maandag tijdens de presentatie in de Bibliotheek Rotterdam heb ik ook gezegd dat ik daar niet stond om mensen te vertellen wat zij moeten doen. Kijk wat er is, probeer het uit en doe er je voordeel mee. En zo niet, dan niet. Je wordt er geen slechtere bibliotheekmedewerker van.

Nog even terug naar de Annoyed Librarian. Veel commentaar op de eerste post, zo ook van David Lee King. Blijkbaar was het commentaar van dusdanig aard dat David een eigen post kreeg. En David reageerde hier op via zijn eigen weblog. Met ook weer veel commentaar. Heerlijk zo’n discussie!

Om af te sluiten nog een laatste quote van de Annoyed Librarian:

why is everybody always picking on me?

Ik denk dat ik daar het antwoord wel op weet.