BookRabbit

Het allerleukste als je voor het eerst bij iemand thuiskomt is het bekijken van de boekenkast. Tenminste dat vind ik. BookRabbit dacht er net zo over en dus hebben zij een site ontwikkeld waar je kan gluren in andermans boekenkast. Maar dat is niet het enige.

BookRabbit is an online bookshop that dynamically connects readers, authors and publishers through the books they own.

Using BookRabbit, readers can share their passion for books, make recommendations to other readers as well as creating their own personal bookcase and catalogues online – anything from medieval falconry, through bestsellers, to educational publications for schools. BookRabbit has a simple aim – to claim back book selling and book buying, enabling readers to discover the right books for them.

Na het inloggen kun je een foto van je eigen boekenkast uploaden en een profielpagina aanmaken. Ook kun je de boeken in de boekenkast taggen. Andere gebruikers kunnen hun boekenkast nu vergelijken met die van jou. Mocht je geinspireerd zijn door een boekenkast van iemand anders en die boeken bestellen dan krijgt de andere gebruiker hier credits voor.

Momenteel is het alleen mogelijk om boeken te bestellen als je in de UK woont maar er wordt aan gewerkt om ook deelnemers uit andere landen de mogelijkheid te bieden. Bookrabbit claimt goedkoper te zijn dan Amazon dus zeker de moeite waard om in de gaten te houden.

Uiteraard heeft BookRabbit een weblog voor het laatste nieuws.

Met dank aan: Springwise

Gebruikt beeldmateriaal is afkomstig van Flickr – Rabbits van Nick Devenish

Gelezen in de maand – juli

Hoe kluts ik een muts / Nina Killham

Op een cover staat een verrukkelijk venijnig verhaal over voedsel, familie en vreemdgaan. En dat is nu precies waar het boek over gaat. Jasmine March, getrouwd met Daniel en moeder van de 16 jarige Careme. De eerste zin in het boek:

Wat een afschuwelijke manier om de dag te beginnen, dacht Jasmine March, terwijl ze neerkeek op de appetijtelijke minnares van haar echtgenoot die dood op haar keukenvloer lag.

Vanaf het eerste moment weet je dus al dat het erg mis gaat ergens in de loop van het verhaal. Maargoed de ellende is voor Jasmine twee maanden geleden begonnen. Haar kookboeken verkopen niet goed genoeg en ze wordt aan de kant gezet door de uitgever. Haar man krijgt een affaire en haar dochter eet steeds minder en is inmiddels vel over been. Ieder persoon heeft zijn eigen sores en krijgt af en toe een hoofdstuk om hierover te vertellen. Jasmine is grappig en alleen maar met eten bezig, ze is dik maar trekt zich er niets van aan en begint een offensief voor vet. Daniel is bijna 40 en eigenlijk een slappe … , hij laat zich verleiden, heeft veel aan te merken op zijn vrouw maar zegt het niet, wil wel lekker eten maar doet het niet, nee Daniel is gezond. Careme is een verwend nest dat niets met haar ouders te maken wil hebben, haar moeder vindt ze lelijk en dik en dat is de reden dat zij niet eet. Stel je voor dat je net zo wordt als je moeder.

Opm zich wel een grappig boek, leest lekker weg. Het wordt alleen aan het einde een beetje ongeloofwaardig, na de moord zeg maar.

Gebruikt beeldmateriaal is afkomstig van Flickr – Wobbly Tart van Dr Graig

Moo nu ook standaard formaat visitekaartjes

Naast de kleine – rechthoekige kaartjes is het sinds kort ook mogelijk om standaard formaat visitekaartjes te laten maken bij Moo. Heel eenvoudig, in 5 stappen, maak je unieke visitekaartjes. Voorop de tekst (en logo) van het bedrijf of de weblog, achterop een foto van bijvoorbeeld Flickr of Etsy.  Je kan er zelfs voor kiezen om 50 verschillende foto’s te gebruiken voor de 50 kaartje die je maakt. Maar ook een eigen ontwerp is mogelijk.

Kosten €15,09.

Meer info en filmpje: Moo
Met dank aan: WebWorkerDaily

Edupunk, een nieuwe trend in leren?

Een paar weken hoorde ik een nieuwe term, Edupunk. Ik sloeg het op om er later nog eens beter naar te kijken en dat is wat ik nu ga doen.

Edupunk is volgens Wikipedia:

an approach to teaching and learning practices that result from a do it yourself (DIY) attitude. Many instructional applications can be described as DIY education or Edupunk. It describes inventive teaching and inventive learning.

Het gaat dus om nieuwe manieren van lesgeven en leren waarbij do it yourself een belangrijk onderdeel is. Wikipedia is er nog niet achter of deze term een pagina zou moeten krijgen en dus staan de pagina op de nominatielijst om verwijderd te worden.

Dit komt omdat Wikipedia de term Edupunk ziet als een Neologisme, oftewel een woord dat sinds kort bestaat en nog niet is opgenomen in woordenboeken, maar wel wordt gebruikt binnen bepaalde communities. En Edupunk is zo’n woord. De term is namelijk voor het eerst gebruikt op 25 mei van dit jaar op de weblog van Jim Groom. In een aantal posts gaat hij verder in op de term. Maar de term wordt vrij snel opgepikt door diverse andere bloggers, waaronder Stephen Downes.

De definitie die Downes aan Edupunk geeft is als volgt:

Edupunk is student-centered, resourceful, teacher- or community-created rather than corporate-sourced, and underwritten by a progressive political stance. …. Edupunk, it seems, takes old-school Progressive educational tactics–hands-on learning that starts with the learner’s interests–and makes them relevant to today’s digital age, sometimes by forgoing digital technologies entirely.

Downes ziet Barbara Ganley’s filosofie als het om leren en (digitale) expressie gaat als een goed voorbeeld. Maar ook Nina Simon wordt genoemd omdat zij de web 2.0 filosofie toepast op het inrichten van tentoonstellingen in musea.

Het muntje valt nog niet bij mij. Wat is Edupunk nu precies? Een YouTube filmpje maakt het iets duidelijker.

Het gaat dus om open content en open leren, Open Course Ware als voorbeeld. Het gaat ook om api’s, widgets en mashups, om het gebruik maken van content die al bestaat op een manier die leren en onderwijs mogelijk maakt.

Als een goed en bijzonder voorbeeld wordt een Wikiproject van de universiteit van British Colombia genoemd met de titel Murder Madness and Mayhem. In 15 weken hebben studenten nagedacht, gedeeld en meegeschreven in een open online omgeving (wikipedia). Het doel was om van een aantal geselecteerde artikelen een paar featured artikelen te maken, dus een artikel dat Wikiwaardig is en na beoordeling op een aantal voorafgestelde punten door de Wikipediaredactie geplaatst wordt. Momenteel is het zo dat 1 op de ruim 1100 artikelen op Wikipedia wordt beoordeeld als featured en zo’n artikel krijgt een bronzen ster in de bovenhoek. Het is dus erg bijzonder wat de studenten gedaan hebben. Want zij hebben het voor elkaar gekregen om 3 featured artikelen te schrijven en 8 artikelen die het predicaat goed hebben gekregen (dus bijna featured). De artikelen die de studenten hadden gekregen om als bronmateriaal te gebruiken waren niet goed of featured of bestonden zelfs niet. De docent heeft naar aanleiding van zijn experiment een wiki-essay geschreven waarin hij beschrijft hoe het proces is verlopen, maar ook aangeeft dat hij de studenten de kracht en zwakten van Wikipedia wilde laten ontdekken door ermee te werken.

Maar ik dwaal af. Edupunk daar gaat het nog steeds over. Wilfred Rubens viel het ook al op dat Edupunk als term steeds vaker genoemd werd op verschillende weblogs. Hij schrijft:

Het gaat dus om een stroming van -volgens mij- voornamelijk edubloggers die zich verzetten tegen het fenomeen dat bedrijven zoals BlackBoard tools als wiki’s, social bookmarking tools of weblogs integreren in hun ‘traditionele’ (t)e-learningproducten.

Als voorbeeld wordt op de verschillende blogs Blackboard genoemd. Blackboard gebruikt in zijn nieuwste versie weblogs en wiki’s. De content die in Bb geplaatst wordt, wordt hiermee niet opener. Het zit nog steeds achter een login en de eigenaar van de content legt zich neer bij de regels die het bedrijf, Bb in dit geval, daaraan stelt.

Nu kun je je afvragen of Edupunk als term blijft bestaan. Maar eigenlijk is dat niet relevant. Het is een – vind ik – mooie term die waarschijnlijk te verwarrend is en teveel verschillende betekenissen kan hebben. Maar het gaat om het idee achter de term en dat idee is goed. Het is natuurlijk prima als er een tegenbeweging ontstaat tegen de grote bedrijven die denken dat het toevoegen van web 2.0 onderdelen in bestaande omgevingen ervoor zorgt dat er gebruik wordt gemaakt van web 2.0 in het onderwijs. Maar het openbaar maken van content, het delen, het hergebruiken, dat kan niet in die bestaande commerciele systemen. En wordt het niet hoog tijd dat dat nu eens wel mogelijk wordt.

Gebruikt beeldmateriaal is afkomstig van Flickr – Punk van WhatWhat

Oeps dat wilde ik niet

Ik vind het leuk om te experimenteren op mijn weblog. Dus kies ik om de paar maanden een nieuw thema en nieuwe plugins. Dan ziet mijn blog er weer net even anders uit en sommige lezers zijn daar dan wel of niet blij mee. Mijn laatste thema gaf problemen in IE die ik niet op kon lossen. Dus heb ik van het weekend iets anders geprobeerd. Maar dat thema was het ook niet helemaal en dus heb ik gisteravond een thema gevonden waarvan ik dacht dat hij wel een poosje mee kan.

Vanmorgen las ik twee commentaren van lezers die een beetje de weg kwijt zijn op mijn weblog. En dat terwijl ik dacht dat het er juist duidelijker op geworden was….. Dus wat is het geval. In de bovenbalk staan de links naar mijn pagina’s (about, presentaties en publikaties en links – die pagina laat mijn blogroll zien)

Daaronder de sectie Featured Article. Een groter plaatje en een kort stukje van de blogpost. Deze posts komen uit de categorie bibliotheken en veranderen – als het goed is – om de zoveel tijd.

Dan in twee kolommen de laatste tien posts die ik heb geschreven. Met daaronder de laatste vijf posts uit categorieën die ik heb gekozen omdat ik hier het meeste over heb geschreven in de afgelopen jaren. In dit geval bibliotheken, symposia, general, boeken, social software en games.
Aan de rechterkant in de sidebar de tien laatste reacties, de boeken die ik lees of nog wil lezen, de categorieën en de mogelijkheid om mijn rssfeed te volgen.

Het bijzondere aan dit thema vind ik dat ik bij elke post een plaatje kan plaatsen en dat mijn blog nu een beetje op een tijdschrift lijkt. Naar mijn idee staat nog steeds alles op mijn blog wat er eerder ook op stond, alleen nu een beetje anders gerangschikt. Ik moet nog wat aanpassingen doen. De titel bibliotheek van dingen is afgekort tot bvd omdat het anders niet pastte. Daarnaast wil ik mijn oude logo terugzetten, die van het visitekaartje en een probleem oplossen van de tekst van de laatste post die zich herhaald in de categorieën posts daaronder. Hiervoor heb ik een mail gestuurd aan de maker omdat meer mensen dit probleem hebben maar de oplossing nog niet online te vinden was. Ook wordt er in een post bovenaan een korte samenvatting gegeven die ik niet wil, dus daar moet ik ook nog iets op vinden. En om een link staat een rood randje, bah!, weg ermee.

Nieuwe plugins die de lezer ziet zijn links naar mogelijk ook interessante posts en verschillende manieren om te subscriben. Aan de achterkant heb ik een plugin geinstalleerd voor zoekmachineoptimalisatie, een voor Google Analytics en een die de rubrieken naast de post die ik schrijf plaatst in plaats van eronder.

Ik ben blij met dit thema maar een aantal lezers (nog) niet. Dus wat zou jij doen, aanpassen aan de lezer met een thema dat je zelf minder mooi vindt, of het thema lekker laten staan, de lezer went er vanzelf wel aan?