En het winnende artikel is….

Niet zo heel lang geleden schreven Harald Warmelink en ik een artikel dat wij plaatsten op SURFspace. En eigenlijk maar met één reden, wij wilden de flip winnen die werd verloot onder de auteur van de nieuw geplaatste artikelen. Harald en ik hadden al langer het idee om een artikel te schrijven over Dark Ink om uit te leggen hoe het proces was verlopen en wat wij hadden geleerd. Dit artikel wilden wij aan een aantal tijdschriften aanbieden maar toen SURFspace in mijn blikveld kwam…. ja toen was snel besloten, zij kregen de primeur.

Die primeur kreeg ik niet. SURFspace zelf trouwens ook niet. Mij werd gevraagd om vooral niet te vertellen dat wij hadden gewonnen, ik moest het bijna een hele week voor mij houden. Vorige week vrijdag werd ik gebeld met het nieuws, maandag gingen Harald en ik naar Leiden om de flip in ontvangst te nemen en pas vandaag werd het nieuws bekend gemaakt via de nieuwsbrief van SURFspace. Helaas, helaas, helaas, tegen de andere genomineerden was niet verteld dat zij er nog niet over mochten communiceren en dus verscheen het bericht al op blogs en werd ik bij twitter gefeliciteerd.


Om mij toch aan de afspraak te houden meld ik pas vandaag dat Harald en ik hebben gewonnen en dat wij er enorm blij mee zijn. De flip is al volop in gebruik maar de filmpjes zijn te persoonlijk om te plaatsen. Uiteraard zal ik snel filmpjes maken die ik wel online kan zetten.

Over het gebruik van de flip ben ik super enthousiast, wat een gebruikersgemak! Ik kan mij zo goed voorstellen dat de camera gebruikt wordt op symposia, bij etentjes of gewoon op straat als je iets ziet gebeuren dat je wilt vastleggen. In ieder geval zal ik hem volgende week gebruiken voor de eerste Game-in Battle bij DOK. En belofte maakt schuld…. ik zal iedereen die op het UGame – ULearn symposium op 23 april Delft aandoet interviewen en filmen, tenminste als de deelnemers daar aan mee willen werken. Maar ik denk dat in ieder geval Essen2punt0 dat wel wil 🙂

Gamen en de bibliotheek – wat ik tegenkwam de afgelopen week

De afgelopen weken ben ik weer een aantal artikelen tegengekomen met het thema gaming (niet allemaal gerelateerd aan de bibliotheek) die ik de moeite waard vind om hier even kort te noemen.

De afgelopen dagen hoor ik van verschillende collega’s, vrienden en online contacten dat Sinterklaas een Wii of een PS3 heeft gebracht. Vaak gaat dit om mensen met kinderen die dan toch overstag zijn gegaan. In de Margriet stond vorige week zelfs een artikel over een kindje dat bleef zeuren bij zijn ouders om een Wii, het artikel ging over verwennen. Nu denk ik niet dat het verwennen is als je je kind een Wii cadeau doet. Ik vind het namelijk slim om het kind te leren om te gaan met een nieuwe manier van vaardigheden verwerven. Dat je dat kind dan vervolgens overlaadt met heel veel andere cadeau’s, tsja dat is misschien niet zo’n heel goed idee. In het artikel in de Margriet kwam ook een moeder aan het woord die een briefje van Sinterklaas in de schoenen van haar zoons had achtergelaten. Sinterklaas beloofde een Wii als de kids de oude PS2 in de schoen achterlieten. Deze konden de ouders dan verkopen op Marktplaats en dat geld gebruiken voor de aanschaf van de Wii. Lekker creatief vind ik dat.

Maar om even terug te komen op de berichten van de afgelopen tijd die ik tegenkwam en die over gamen gaan. Allereerst een artikel op Nintendo Wii Nieuwslog. Een lijstje, die zie je veel aan het einde van het jaar. Een lijstje met de best verkochte games van 2008. Met op nummer 1 Call of Duty 4. Het nadeel van lijstjes is dat het niet heel veel zegt als er niet meer informatie wordt gegeven. Zijn dit de best verkochtte games in Nederland of wereldwijd en wat is de bron van dit lijstje? Jammergenoeg geven de makers van deze site deze informatie niet.

Waar zij wel aan bronvermelding doen is bij het artikel over de toekomst van de verkoop van consoles en geven zij een schatting van het aantal verkochte consoles in 2019. 190 miljoen wereldwijd…… dat zijn er nogal wat. En de meeste zullen ook aangesloten zijn op internet volgens het onderzoek van de The Diffusion Group.

Wordt Wiiën het woord van het jaar 2008? Het is mogelijk, als er maar genoeg mensen stemmen op het woord op de site van Van Dale. Om het woord uit te leggen voor de mensen die geen idee hebben wat het is geeft Van Dale een link naar een promofilmpje op YouTube.

Gamen in de bibliotheek. Tuurlijk! Maar nu ook gamen in het jongerencentrum (is vast niet nieuw). Chillout Beilen heeft een speciale Wiiruimte ingericht en de Wii die was afkomstig van de gemeente waar de Jeugdraad de console aan had gevraagd.

Tom Gerichhausengaf op de bibliotheek20.ning een link naar een filmpje van de opening van een game-zone bij hem in de bibliotheek. De CODA (bibliotheek Apeldoorn) gamezone is geschikt voor kids van 6-12 jaar. Het insluiten van de video is binnenkort beschikbaar dus voor nu even de link. De opzet is klein (2 Wii’s en 1 PS3) maar er zijn veel kids die enthousiast spelen.

Infocaris schrijft over een game die je op een wel heel bijzondere manier kennis laat maken met de schilderijen van Van Gogh.

Over de gamezone van de bibliotheek van Almere heb ik al eerder geschreven en ik vraag me af hoe het ermee staat. Ik lees namelijk her en der berichten dat het niet zo goed gaat met de nieuwbouw en dat het nieuwe gebouw pas eind 2009 open zal gaan, een jaar later dan verwacht. In een pdf die ik vind over de gamezone van de OB Almere lees ik onder andere over een spel dat een student van de UvA heeft gemaakt voor de bibliotheek.

Het spel laat de kinderen een quiz uitvoeren die te maken heeft met boeken. Ook moeten de spelers een aantal figuren ordenen. Het spel wordt niet bediend met een muis of een joystick, maar met bewegingen voor een camera.

Vragen die in het spel worden gegeven beantwoorden de kids al bewegend. Het spel duurt ongeveer 5 minuten.

Meer informatie over het onderzoek en het spel (inclusief een filmpje) is te vinden op de homepage van de contactpersoon van de UvA.

En dan nog wat onderzoeken die ik tegenkwam.

En dan als laatste het bericht dat mij via mijn blog bereikte. Niet echt een bericht maar een verzoek om mee te doen aan een forum dat ProBiblio organiseert op 20 januari 2009 met als statement is: Gaming. Een middel in de strijd van de laaggeletterheid? Ik heb uiteraard ja gezegd.

Uitproberen: eatbite.com

Via Springwise word ik getipt over een site waar je door middel van foto’s kan bepalen waar je gaat eten. De site heet eatbite.com en is jammergenoeg alleen te gebruiken voor mensen die in New York op zoek zijn naar iets lekkers.

Nu maak ik zelf ook regelmatig foto’s van het eten en plaats ik die op Flickr. Ik kan mij dus heel goed voorstellen dat gebruikers foto’s plaatsen op eatbite en anderen daar op reageren. Als je een foto tegenkomt waar lekker eten op staat kun je er op klikken en krijg je het adres van het restaurant en een kaartje van google maps met de lokatie.

In Nederland is Iens natuurlijk de site die je bezoekt als je op zoek bent naar een nieuw/leuk/origineel restaurant. Alleen bij Iens krijg ik geen foto’s van het eten te zien. En dat zou natuurlijk wel een leuke toevoeging aan de site zijn.

Ik kan mij ook voorstellen dat dit voor bibliotheken een leuk idee is. De NVB riep onlangs op om een recensie te schrijven van een lunch of diner in de bibliotheek. Het liefst met een foto. Als nu die foto’s op een site zoals eatbite worden gezet dan kun je aan de hand van de foto bepalen naar welke bibliotheek je gaat om te eten.

Gebruikt beeldmateriaal is afkomstig van Flickr – wild king salmon van cchen

Uitproberen: Picnik

Picnik is een foto-editing tool waarmee je online en zonder registratie hele leuke dingen kan doen.

Zoals het aanpassen van een foto (kleur, grootte, draaien, rode ogen weghalen), het geven van effecten aan de foto, of het gebruik van verschillende fonts om teksten aan een foto toe te voegen. Maar ook de mogelijkheid om een heel verhaal met een beeld te vertellen door het samenvoegen van verschillende foto’s. De foto’s die je gebruikt kun je binnenhalen van verschillende fotosites, zoals Flickr, Facebook, Picasa, MySpace en PhotoBucket.

Ik druk op de knop connect to Flickr en binnen twee stappen zijn mijn flickr foto’s beschikbaar voor gebruik binnen Picnik. Ik kan door mijn sets heen bladeren en kies een foto van een de designer toys. Door dubbel te klikken op de foto wordt deze beschikbaar om te editen binnen Picnik.

Ik pas de foto aan en kan ervoor kiezen deze weer op Flickr te bewaren. De tag Picnik wordt automatisch toegevoegd, maar dit kun je uitzetten. En als je niet wilt dat de foto in dezelfde set als het origineel wordt bewaard kun je dit ook aangeven.

Bij het bewaren wordt ik gevraagd om een account aan te maken voor Picnik. Dit hoeft niet maar het mag wel. Het voordeel van een account aanmaken is dat de afbeelding dan ook op Picnik wordt bewaard en je de volgende keer makkelijker kan aanpassen als je dit zou willen. Ik kies ervoor om nog geen account aan te maken. Eerst maar eens verder kijken wat Picnik allemaal kan.

Ik wil wel wat tekst toevoegen. Ik heb veel fonts om uit te kiezen. Kan kleurtjes en grootte van de letters aanpassen en de tekst heen en weer schuiven. En als het mij niet bevalt delete ik de tekst gewoon. Ik klik op de tab save & share en bewaar de foto weer bij Flickr. Ik kan ervoor kiezen om het bestaande bestand op Flickr te vervangen of een nieuw bestand aan te maken. Ik doe het laatste.

Er zijn teveel mogelijkheden om allemaal uit te proberen maar ik test er nog eentje, de tab frames. Ik maak een polaroid van mijn afbeelding.

Ik heb ongeveer een half uurtje met Picnik gespeeld en ben al erg onder de indruk. Het is een eenvoudige tool, de tabs spreken voor zich en het gebruikersgemak is groot. Het voordeel van Picnik is dat ik de keuze heb om een foto te uploaden of een bestaande foto te gebruiken die al op een van de sites sta die ik gebruik. En zelfs zonder in te loggen kan ik van alles doen. Er is een extensie voor FF en IE om een afbeelding die je ergens tegenkomt direct aan te passen binnen Picnik. Er is een blog die je kan volgen voor updates en meer informatie en waar je kan lezen over een wedstrijd die wordt gehouden. De foto’s die aan deze wedstrijd meedoen (thema holiday around the world) vind je op Flickr in de group pool Picnikers. En uiteraard is Picnik ook op Twitter te vinden.

En wil je meer dan dat je zonder inloggen of met een gratis account kan doen. Een premium account kost $24,95.

Met dank aan: TLC

Ik houd niet van de kermis

Toen ik jonger was wel hoor, toen vond ik de kermis geweldig. Maar in mijn studententijd, als ik dan de kermis rond 3 oktober in Leiden bezocht vond ik het zo’n gemaakte bedoening en sindsdien houd ik mij verre van kermissen. Tsja en dan is er ineens een blogkermis. Wat moet ik daar nu weer mee? Moet ik er wel iets mee, of blijf ik lekker veilig in mijn eigen blogwereldje schrijven over datgene dat ik belangrijk of interessant vind? Omdat ik het thema toch wel origineel vind besluit ik om toch maar een keer mee te doen. Essen2punt0 is deze keer de bedenkster van het thema. Niet een gemakkelijk thema, maar wel een interessant thema.

Het thema:

Bibliotheeklanders zijn heel goed in consumeren van informatie. We zijn goed in het geven van een oordeel, beoordelen en het vinden van onze weg. Maar we zijn veel minder goed in het produceren van eigen content of in het vertalen van content naar onze eigen versie daarvan. Is deze cultuuromslag nodig om aansluiting te krijgen bij onze veeleisende klanten en wie zou dat moeten doen? Moeten we dat überhaupt wel doen?
Of is het juist nodig om te zoeken naar partners in crime die die slag al gemaakt hebben?
Ofwel: moeten we consuminderen, produmeerderen of zijn er nog andere opties die er voor ons liggen?

Er zijn een aantal dingen die mij bezighouden in dit thema:

  • niet alle bibliotheken zijn hetzelfde
  • niet alle bibliotheeklanders hebben dezelfde leeftijd, achtergrond of opleidingsniveau
  • niet alle bibliotheeklanders weten om te gaan met, of voelen zich veilig op het “nieuwe web” – ervan uitgaande dat het produceren van content op het web wordt bedoeld
  • cultuuromslag of mentaliteitsverandering
  • wie zijn de partners in crime

Het lastige is dat de klant van ons (de bibliotheek) verwacht dat wij goed zijn in het consumeren van informatie. Dat wij een oordeel geven of de informatie beoordelen betekent dat zij dit niet hoeven te doen en dus tijdbesparend werkt. Echter, er wordt wel content geproduceerd, alleen misschien nog niet met de middelen die ons tegenwoordig tot onze beschikking staan. Veel bibliotheken (ik generaliseer) maken een folder, een poster voor de communicatie rondom een evenement en hebben een website. Voor een aantal bibliotheken is dit voldoende. Zij hebben geen behoefte aan meer. Dit zijn waarschijnlijk de bibliotheken waar de veeleisende gebruiker allang niet meer binnenkomt. Maar dit terzijde. Deze bibliotheken moeten zich vooral niet geforceerd begeven op het nieuwe web.

Het lastige in deze vind ik dat bibliotheeklanders veelal mensen zijn van (en boven) een bepaalde leeftijd (ow wat zegt ze nou). Nouja kijk maar eens rond in het personeelsbestand van jouw eigen bibliotheek…. wanneer komt de grote uittocht van collega’s? Moet je deze mensen op leeftijd verplichten nieuwe dingen te leren die veelal te maken hebben met ICT? Ik weet het niet, ik weet het echt niet. Lastig is het als de collega’s helemaal niet ICT-minded zijn. Als zij angst hebben voor het nieuwe web en alles wat er om heen hangt. Als zij zich liever verschuilen en de taken die zij al jaren volgens de traditie die zij kennen doen. Waarom zou je deze groep ongelukkig maken? Kijk, als er genoeg mensen in jouw bibliotheek werken die wel mee willen in de vaart der volken en wel willen leren over het nieuwe web en wat dit kan betekenen, dan zou ik zeggen go for it! Maar zo nee, wacht dan nog een paar jaar, vervang de vertrekkende collega’s door wat jongere exemplaren en dan is wat mij betreft het probleem heel snel opgelost.

Cultuuromslag of mentaliteitsverandering? Stel dat in mijn bibliotheek het de cultuur is om heel amicaal om te gaan met gebruikers, alsof het vrienden zijn zeg maar. Dan lijkt het logisch om op het nieuwe web deze gebruikers op te zoeken en vriendjes te worden in sociale netwerken. Maar, als de mentaliteit binnen diezelfde bibliotheek is dat wij niet ons niet op het nieuwe web begeven, dan zal er nog niets gebeuren. Het gaat wat mij betreft dus niet om een cultuuromslag maar eerder om een mentaliteitsverandering. Dezelfde mentaliteitsverandering geldt voor het zoeken naar partners in crime. Dit kunnen collega’s zijn van wie je niet verwacht dat zij in de privésfeer al produmeerderen of kunst- en cultuurinstellingen die originele dingen doen voor die veeleisende gebruiker/bezoeker. Maar het kan ook uit een heel onbekende hoek komen. Kijk gewoon eens rond, in winkels, in hotels, in warenhuizen, in zwembaden, in restaurants, hoe communiceren zij met gebruikers. Hoe produceren zij content? En vraag je dan vooral af, werkt dit? En zo ja, waarom dan? En als zij niet meedoen aan het produceren van content dan zal dat ook een goede reden hebben. Misschien is dat wel dezelfde reden die een bibliotheek heeft om er niet aan mee te doen.

Gebruikt beeldmateriaal is afkomstig van Flickr – ~carnival~ – mat.teo