dank jullie wel voor de aanvullingen. En dan natuurlijk vooral Rita – wat een lange comment – fijn! Je hebt natuurlijk helemaal gelijk, het gaat niet meer over. Dan kun je maar beter zorgen dat je begrijpt waar het over gaat en meedoen

@ Tanja, de link die je gaf werkt niet want er mist .com – maar als ik die toevoeg dan krijg ik nog een foutmelding (http://bibliotheek20.ning.com/group/gk_digitaleontmoeting) dus snap niet goed wat er aan de hand is.

@ Yvonne,

dat van die ambassadeur, daar ga ik nog eens goed over nadenken. Keep you posted!

M.

Wat reacties op quotes: 23 dingen kost zoveel tijd.
Mijn ervaring is dat verschillende deelnemers aangaven weinig nieuws te hebben geleerd en anderen verzuchten dat alles nieuw was,. De laatsten hadden soms ook problemen met het
installeren van widgets, Windows-problemen en meer. Dat vraagt dus soms om een knoppencursus vooraf.
Het is volgens mij vergelijkbaar met ervaringen in de bibliotheek ‘op de vloer’. De één volgt de
nieuwe aanwinsten, weet wat de vaste klanten zoals lezen en leest wat mee, houdt vakliteratuur bij, probeert Runescape uit als de jongetjes in het e-centrum daar enthousiast over zijn en probeert in zijn of haar eentje 23dingen uit.
De ander beweert privé het al te druk te hebben, komt niet aan lezen toe, leest alleen vakliteratuur als dat in werktijd kan en vindt gamen niets en wacht tot Web 2.0 overwaait. Helaas waait het niet over, het wordt alsmaar ‘érger’ met Web 2.0, gaming, e-books en meer…

Als je enthousiast bent voor je vak, en dat geldt zowel voor de slager als de bibliothecaris, zorg je bij te blijven en ben je geïnteresseerd in wat je klant wil en doet. Dat is niet altijd eenvoudig.

Wat is voldoende? Dat is iets dat ieder zelf uitmaakt. Bij de ene bibliotheek wordt veel aandacht besteed aan innovatie en geprobeerd door interne lunchreferaten en workshops, collega’s bij te
scholen. Personeel wordt gestimuleerd naar congressen te gaan en min of meer verplicht informatie te delen met collegae in werkoverleggen. In competentieprofielen wordt dit meegenomen en als je collega’s enthousiast zijn, word je dat vanzelf ook, neem ik aan.
In andere bibliotheken is dat misschien minder. Ieder heeft het druk en ik dacht ooit dat het lag aan het verschil tussen een grote en een kleine bibliotheek, maar dat is volgens mij niet zo.
Er zijn kleintjes die het prima doen en grote niet en andersom.

De juiste redenen? Zijn waar je publiek is en ontdekken wat daar het nut van is, lijkt mij een must. Daar waren bibliotheken in het verleden ook al mee bezig, anders waren wij nog steeds
papyrusrollen aan het opbergen, terwijl onze klanten e-books aan het P2P-en zijn, boekenplankjes inrichten via Librarything en recensies maken voor Bol.com.
Elke bibliotheek zal er andere redenen voor aangeven, vaak zal dat een copy-paste stukje zijn van de VOB-site of een tekst van Rob Coers. Wat mij opviel is dat deelnemers aangeven dat zij het erg
leuk vonden hun collega’s ook op een andere manier te leren kennen. Als dat de hiërarchische lagen wat doorbreekt, werken zaken op de vloer misschien ook nog soepeler. Misschien is dat nog wel belangrijker in het kader van bottom-up (kunnen) werken, innovatie enz.

Alternatief: Bijna zou ik de cursussen van GO Opleidingen vermelden;-), twee dagen voor Openbare bibliotheken in Den Haag of twee tot drie dagen In Company bij Openbare, maar ook Universiteits- of bedrijfsbibliotheken desgewenst. In dat geval zijn het maar een stuk of 8 dingen, waarvan een deel van het programma in overleg met de deelnemers wordt bepaald. Zelf ben ik een voorstander van
de combinatie, d.w.z. eerst een aantal voorlopers naar een tweedaagse cursus sturen, als men twijfelt over het meteen inzetten van 23dingen. Dat kunnen dan de coaches worden bij een 23dingen-traject.
Elders zijn ook nog wel meer opties, maar het grote voordeel van 23dingen is dat het organisatiebreed wordt gedaan, dan is ieder erbij betrokken en blijft het niet alleen bij een deel van
het team, dat vervolgens intern moet worstelen om zaken op de interne agenda te krijgen om het verder uit te rollen.
Alternatief kan ook zijn om het stapsgewijs te doen. Binnen elke bibliotheek zijn mensen die ervaring hebben, actieve bloggers, twitteraars enz. Misschien niet altijd geschikte mensen om de informatie over te brengen op anderen, maar wel enthousiast. Heb je een e-centrum, organiseer dan interne workshops om collega’s ermee te laten werken. Zijn mensen enthousiast, dan wordt er vanzelf gevraagd om meer en dat meer is al snel 23dingen, gezien de meen ik 9.000 bibliotheekmensen die daar al aan mee hebben gedaan.

Iemand verplichten om iets te doen is niet de beste manier om mensen enthousiast te krijgen. Aan de andere kant hoor je van deelnemers die er in het begin tegenop zagen, dat ze gedurende het traject steeds enthousiaster werden. Dat geldt nooit voor iedereen, maar je mag toch van personeel verwachten dat ze zorgen bij te blijven. Wel moet je zorgen dat men genoeg ruimte krijgt en een deel in werktijd kan doen.

Goede opmerkingen in je posting gaan over het idee om ermee verder te gaan. 23dingen is niet een soort cursus, die op een bepaald moment afgelopen is. Het begint pas na de training als het goed is.
Dan betekent het ook dat je in een bibliotheek een keus moet maken om zaken verder uit te rollen.
En wellicht ook een soort mediatraining, omdat het met al die amateur-Web2.0-communicatiemedewerkers lastig is om zicht te houden op alle media-uitingen, die toch vaak worden gezien als informatie van de organisatie zelf.

Rita Niland
op persoonlijke titel

Een 23dingen coach moet dus eigenlijk een superhero zijn