moqub's bibliotheek van dingen

Het lijkt mij een ontzettend leuk beroep. Rijke mensen aankleden en ze met een goed gevoel en met veel geld minder naar huis sturen.

Op het oog lijkt het een chicklit met een goede afloop, met wat teleurstellingen en communicatie die misloopt. Dat er nog een enorme intrige in het verhaal zit kom je eigenlijk pas op de laatste pagina achter.

Op het weblog decor8 zag ik wel een heel bijzondere boekenkast. Niet een kast die bij iemand thuis staat, of in een bibliotheek of boekwinkel. Nee een heuse boekenkast midden op straat.

Drie jaar geleden alweer las ik de Acht van deze auteur. Ik was overdonderd, ik vond het een geweldig boek, verbaas mij erover waarom ik zolang heb gewacht om een ander boek van haar te lezen.

Op de valreep van de maand toch nog twee boeken gelezen. Twee boeken met hartjes op de zijkant, daar scan ik op als ik langs de kasten van de bibliotheek loop. Hartjes betekenen namelijk een happy end. Maar niet in dit geval.

Op mijn werktripje naar Helsinki en Aarhus had ik twee boeken in mijn koffer van dezelfde auteur, namelijk Katie Fforde.

Clive Thompson schreef onlangs op Wired een artikel over de toekomst van het lezen in een digitale wereld. Het artikel gaat niet over e-readers of andere technische oplossingen maar over hoe mensen anders gaan lezen door mogelijkheden die het digitale boek geeft, zoals bijvoorbeeld het toevoegen van aantekening in de kantlijn en het delen van deze krabbels.

Niet 1, niet 2, maar 3 boeken van een en dezelfde schrijfster las ik de afgelopen maanden. Ik zag ze staan in de bibliotheek en dacht als het 1e deel nu leuk is, heb meteen het vervolg ook in huis.

Ooit wel eens nagedacht hoe boeken in het publieke domein worden omgezet naar e-books? Ik ook niet hoor. Maar bij het opruimen van links bij Delicious kom ik deze website tegen die ik vorig jaar een keer bewaarde. De site is Distributed Proofreaders.

Een aantal jaren geleden schreef mijn moeder samen met haar drie zussen het verhaal van de Tweede Wereldoorlog voor ons op. Mijn moeder dacht, nu wij allemaal nog leven en het verhaal nog kennen is dit het moment om het te doen. En ze had gelijk. Voor ons, de kinderen en kleinkinderen, is het bijzonder om na te lezen hoe iedere zus de oorlog heeft beleefd.