En deze viel mij op:

Het linkje in de tweet bracht mij naar de website van Lock of Love: Liefde in Delfshaven.

Blijkbaar staat er in Székesfehérvár in Hongarije een smeedijzeren hekje dat een liefdesbedevaartsoord is. Aan het hekje hangen stelletjes een hangslotje waar hun beide namen in gegraveerd zijn. De sleutel van het slotje gooien de verliefde stelletjes in een nabijgelegen sloot. En natuurlijk is er bijgeloof. Zolang het slotje aan het hek hangt zolang zal ook de liefde duren. In Rotterdam willen ze nu ook zo’n liefdesbedevaartsoord maken. En wel in Delfshaven. Het idee kwam van weddingplanner Renate Rakolcai van Magic Happens.

De komende maanden kunnen Rotterdamse kunstenaars en vormgevers een schetsvoorstel voor een kunstwerk bij Renate indienen waar de slotjes aan kunnen hangen en in september wordt de winnaar bekend gemaakt. Het kunstwerk zal worden geplaatst bij de kade van de Schie aan de voet van het Piet Heijnplein (ten hoogte van Havenstraat 39).

Op de website is te zien dat er al veel internationale voorbeelden te vinden zijn van de Lock of Love. Zoals deze in Korea:

Groot was dus onze verbazing toe wij iets meer dan een week geleden door Nespresso werden gebeld en ons werd gevraagd of wij tevreden zijn.

En dat zijn wij. Maar waarom belde die mevrouw van Nespresso dan precies, alleen maar om dat te vragen? Nee dus. Zij wist ons te vertellen dat wij waren geselecteerd om een nieuwe apparaat te ontvangen en ze wilde weten welke kleur wij wilden hebben. Huh, een nieuw apparaat, een apparaat van een kleine 180 euro, we waren er een beetje beduusd van. Uiteindelijk kozen wij het apparaat in de kleur antraciet. Overigens vroegen wij nog wel aan de mevrouw of wij het goed begrepen hadden. En ja hoor, wij krijgen gewoon gratis en voor niets een nieuw apparaat omdat wij vaste klanten zijn.

Maar na een week hadden wij niets ontvangen en begonnen wij ons toch af te vragen of wij niet te maken hadden met een grap. Tot gister, toen werd ons nieuwe apparaat bezorgd. Mooi ingepakt met zelfs nog gratis cupjes koffie erbij. Wouw!

Nespresso snapt het wat mij betreft gewoon. Zonder ergens om te vragen iets aanbieden aan de klanten die elke maand cupjes kopen. Wij hadden niet geklaagd, niet gebeld om te zeggen dat wij ontevreden waren of een blogpost over Nespresso geschreven. Ook op twitter hoorde je ons niet. Dus waarom? Omdat Nespresso snapt hoe je met klanten om gaat. In een tijd waar dat nog wel een anders is snappen zij het wel. En wij vinden dat heel erg fijn. En het zorgt er voor dat wij nu wel iets laten weten over Nespresso, namelijk dat wij al tevreden waren, maar nu hele blije klanten zijn. En het zorgt er ook voor dat er nog lange tijd Nespressokoffie wordt gedronken bij ons thuis.

Dit verhaal staat in groot contrast met de ervaringen die wij de laatste maanden hebben gehad met T-Mobile. Sinds T-Mobile Orange overnam was het wat ons betreft een groot drama. Batterij binnen enkele uren leeg, geen bereik en krakerige slechte verbindingen die vaak wegvielen. En als je dan gaat bellen om te klagen dan krijg je als klant nog bijna de schuld van het geheel. Jouw telefoon is niet goed (koop maar een nieuwe batterij), aan onze palen ligt het  niet hoor dat u geen bereik heeft. Ook de technische dienst kan niets vinden. Maar wacht nog maar een paar maanden, dan zijn alle palen van Orange omgezet naar T-Mobile en dan wordt het beter. Maar het werd niet beter, het werd slechter. Opzeggen van abonnement kan natuurlijk niet zomaar. Dus moesten wij wachten….. en wachten…. en op het laatste moment ons er maar bij neerleggen dat T-Mobile echt niets voor haar klanten doet.
Nu loopt mijn abonnement over een paar weken af. En ik krijg zo mijn nieuwe simkaart van Vodafone afgeleverd. Online aangevraagd en snel geregeld. Ik werd zelfs gebeld door een mevrouw die een afspraak wilde maken voor de levering en ben net gebeld door de koerier. Hij is over 10 minuten bij mij om het pakje af te geven.

Een goed en slecht voorbeeld van klantenbinding wat mij betreft. Nespresso slaagt met een dikke 10! Maar wat kan ik hier nu van leren, of wat kan de bibliotheek waar ik werk hiervan leren. Wij kunnen natuurlijk niet zomaar boeken weggeven… toch? Of wel? Stel nu dat een klant een bepaald boek langdurig wil lenen. Misschien kun je dat boek dan gewoon schenken. Niet altijd natuurlijk, want dat loopt dat de spuigaten uit. Maar gewoon soms, at random. De klant zal de bibliotheek vanaf dat moment echt geweldig vinden en dit doorvertellen aan iedereen die hij kent. Fijn toch. Ik zie het wel voor me. Zal het eens voor gaan stellen aan het management.

In de maand oktober organiseren AveCom en Square Eyes Festival in Arnhem, Nijmegen en Apeldoorn een manifestatie die is gebaseerd op de wisselwerking tussen kunst en games. De titel: It’s all in the game… Het festival zal bestaan uit digitale films, installaties, performance en live-cinema. Het festival duurt drie dagen (dit weekend) en is de kick-off van een vier weken durende tentoonstelling waarin verschillende kunstdisciplines die zich hebben laten inspireren door de game-wereld een plaats krijgen. Maar ook games die zijn geïnspireerd op kunst zie je hier.

Meer informatie met waar, hoe laat en wie vind je hier.

Op het grote beeldscherm worden van 9.00 uur ‘s morgens tot 10.00 uur ‘s avonds kunstwerken getoond van professionele kunstenaars, maar ook van werken van jongeren, games en stellingen en meningen van bezoekers komen langs. Rondom het thema communicatiecultuur (en dan specifiek kunst en de vrijheid van meningsuiting) wordt de bezoeker uitgedaagd om vragen te stellen en stellingen achter te laten. Door het sturen van een sms-je, email naar U@dropstuff.nl of het sturen van live webcambeelden kun je meedoen aan deze kunstmanifestatie.

Enkele stellingen die nu al online staan:

Games = Art?
Mag de CIA gamers controleren op gedrag?
Wanneer ben je Nederlander?

Om Dropstuff in Rotterdam te laten landen is nauw samengewerkt met Museum Boijmans van Beuningen. Dit museum heeft aan hedendaagse kunstenaars gevraagd hun visie op communicatiecultuur en vrijheid van meningsuiting in een interactief en experimenteel kunstwerk samen te vatten.

Maar het grote beeldscherm is niet het enige dat te zien is. Wat Dropstuff mede interessant maakt is dat er op het paviljoen rondom het beeldscherm kunstwerken van middelbare scholieren te zien zijn. Zij maken namelijk, als onderdeel van het eduactieprogramma, in een workshop video’s rondom het thema censuur en manipulatie. Deze video’s zijn ook te zien op YouTube. Maar ook is er op het paviljoen een programmering met onder andere open podium avonden te zien. Voor het programma, klik hier.

Om een zo groot mogelijk publiek te bereiken zal Dropstuff in de komenden maanden op allerlei verschillende lokaties (musea, kunstacademies, bibliotheken, jongerencafes en scholen) beeldschermen van 6×3 meter ophangen. De programmering hiervoor wordt live gedaan vanuit het mobiele paviljoen. De bedoeling is dat ook hier kunstwerken, jongerenfilms, games en stellingen en meningen te zien zullen zijn.

In bibliotheken, dat is leuk. Komt er ook een scherm in de OB van Rotterdam?

Met dank aan: Young Marketing

De belevenis begon al toen ik op de fiets naar de Kunsthal reed. Bovenop het Nai, Boijmans van Beuningen, het Erasmus MC, het Natuurhistorische Museum en de Hogeschool Rotterdam zag ik de eerste beelden al staan (onderdeel van Event Horizon). Manshoge beelden, gemaakt van een mal van het lijf van de Gormley zelf. Die op het ziekenhuis ziet er erg nietig uit, zo op dat hoge witte gebouw. Op de Kunsthal zelf staat ook een beeld en ook op de gebouwen richting de Maas, zoals de Euromast. Vijftien in totaal. Een bijzondere manier om het bekijken van een tentoonstelling te beginnen.

Om 15.00 uur komt Gormley het auditorium waar de pers zit te wachten binnen. Zijn stem is duidelijk en helder. Hij neemt ons mee naar de zaal. Als een ware gids vertelt hij over de beelden die wij te zien krijgen en begint met een beeld dat buiten staat op de rolstoeltoegang van het museum. Het beeld dat hier zou komen te staan is vervangen door een nieuw gemaakt beeld omdat dat het eerste beeld (met benen gesloten) telkens omviel vanwege de schuinte van de rolstoeltoegang. Het beeld heet Reflection en de kunstenaar staat er even bij stil. Met zijn allen kijken wij toe hoe een bezoekster het beeld bekijkt, zodra zij ons doorheeft loopt zij gauw door.

Met de tentoonstelling Between you and me refereert Gormley aan de meest basale kunstvorm; het afbeelden van de mens. Met zijn beelden maakt de kunstenaar ons bewust van de ruimte die wij als mensen innemen in de wereld waarin wij leven. Daarbij spelen binnen en buiten een belangrijke rol. Of zoals de kunstenaar het zegt: het lichaam van de mens behoort meer toe aan de toeschouwer dan aan de eigenaar. De Kunsthal is als museum heel bijzonder, de zalen zijn groot, licht en ruim. Een kunstenaar als Gormley is hier dus zeker op zijn plaats. Zijn installaties Critical Mass II (60 gietijzeren afgietsels van Gormley’s lichaam in verschillende houdingen) en Allotment II lijken gemaakt voor de ruimte waarbij bij beide installaties is gelet op de architectuur van de Kunsthal.

Het werk Allotment II bestaat uit 300 levensgrote betonnen elementen (ik dacht echt dat ze van hout waren maar volgens het persbericht is het beton). Deze elementen stellen mensen voor, vrouwen, mannen en
kinderen in de leeftijd van 1,5 tot 80 jaar. Zij zijn opgesteld zoals zij leven, in een stad, met pleintjes, straten en donkere hoekjes. Je kan in het kunstwerk rondlopen of het vanaf een balkon bekijken. De gaten in de elementen stellen het gezicht voor en andere gaten die zich in het lichaam bevinden. Sommige elementen hebben een donkere laag over zich heen lopen. Het werd onduidelijk waarom dit zo is en het vragen aan Gormley durfde ik niet echt. Gelukkig is daar de persmap waarin (in het Engels dat wel) staat: As with living beings, they have been marked by time. Accidental stains and splashes – water, tar and bird droppings – have given them additional, unplanned characteristics.

Gormley zegt over dit werk.

De elementen zijn bunkers voor individuen. Zij zijn opgesteld als een verticale stad daarmee architectuur binnen architectuur weergegeven. Alle elementen zijn uniek, de proporties zijn gerelateerd aan echte mensenlichamen van inwoners van de stad Malmö. Als je in het kunstwerk loopt denk je na over relaties en hoe de personen zijn gearrangeerd.

Het volgende werk waar Gormley ons mee naartoe neemt is er een van stukjes brood die in een lijn op de grond liggen. De kunstenaar heeft in elk stukje brood gehapt en het vormgegeven. Het lijkt mij dat dit kunstwerk het niet lang overleefd, het valt niet genoeg op en dus lopen mensen er door heen. Zoals ook iemand vanmiddag heeft gedaan. Het leek de kunstenaar niet te deren en de beveiliging gelukkig ook niet.

Naast de broodlijn liggen nog een mensfiguur met slangen uit zijn lichaam (Sovereign State) en een lichaam dat aan de muur lijkt geplakt en buikspieroefeningen doet (Lock I). Maar ook een vlak op de vloer (Floor) dat lijkt op een stuk huid en een stapel zaden (Seeds). Het mooiste stuk in dit deel van de zaal is toch wel een van de nieuwste werken van Gormley, Quantum Cloud genaamd. Geen mensfiguur maar een vierkant van roestvaste stalen pinnen die een algoritmisch veldpatroon voorstelt. Levensgevaarlijk als je hier met kinderen rondloopt maar ontzettend mooi om te zien. Toch heeft dit beeld wel met het menselijk lichaam te maken. Gormely zegt hierover namelijk:

What I try to show is the space where the body was, not to represent the body itself.

De beelden in de tussenruimte zijn een rustpunt na de witte stad en het werk dat nog komt, Critical Mass II. Dit laatste werk laat in 60 mensfiguren in allerlei verschillende posities (12 in totaal van liggend naar staand) een lexicon van lichaamstaal zien. Hoe de bezoeker de beelden ervaart heeft alles te maken met hoe zij geörienteerd zijn. Een knielend figuur dat achteruit gevallen is kan er uit zien als hysterisch. De beelden die aan het plafond hangen zien er toch vreemd uit, alsof er iemand is opgehangen. Een deel van de beelden ligt buiten op straat, gelukkig wel onder een afdak. Een enorme regenbui vanmiddag zorgde ervoor dat de beelden al direct gebruikt werden, als bankje welteverstaan.

De kunstenaar kon er gelukkig om glimlachen.

Wat mij opviel vanmiddag is dat sommige journalisten zich ongegeneerd opdringen aan de kunstenaar. Anderen nemen meer afstand en luisteren geboeid naar wat hij te vertellen heeft. Er worden vragen gesteld en Gormley wordt geïnterviewd, de sfeer is positief en ontspannen. Toch kan ik het niet laten om mijn gevoel te relateren aan het gevoel dat ik had toen ik voor het eerst een werk van Gormley zag. Een van de fields in de kathedraal Salisbury. Van dat werk werd ik stil, heel erg stil. Ik ben het ook nooit vergeten. De werken die ik vanmiddag zag vond ik mooi, bijzonder ook, maar stil werd ik er niet van. De tentoonstelling geeft een goed overzicht van oud en nieuw werk, misschien iets teveel oud en te weinig nieuw. Maar met het ene nieuwe werk laat Gormley wel zien waar hij momenteel mee bezig is.

De laatste jaren, na mijn afstuderen, is de kunsthistoricus in mij gaan slapen. Met de tentoonstelling van vanmiddag is zij weer ontwaakt. Ik vind het nog steeds leuk om in een museum te lopen, helemaal als de kunstenaar uitleg geeft bij zijn werk. Als je hier alleen zou lopen mis je gewoon teveel informatie, je kan erover lezen maar dat is toch anders. Ik ben de Kunsthal daarom ook zeer dankbaar dat zij mij de kans heeft gegeven om weer even met de kunsthistoricus in mij in contact te komen. Het was een bijzondere ervaring.

Meer foto’s van Gormley en zijn werk staan op Flickr.

Antony Gormley – Between you and me / 12 juli t/m 14 september 2008 – Kunsthal Rotterdam
Meer info: www.kunsthal.nl of 010-44000301

Een paar jaar later (in 1999) hoorde ik dat Gormley in Den Haag bij Stroom een zelfde soort field (zoals de kleinpoppetjes heten) zou maken.

Uiteraard bezocht ik deze tentoonstelling ook. Hier kwam ik oog in oog te staan met 20.000 poppetjes, allemaal met de hand gemaakt en dus allemaal anders. De kunstenaar werkt voor de fields samen met anderen, families, kinderen of andere groepen mensen.

En nu komt Gormely naar Rotterdam!! In de Kunsthal om precies te zijn. De tentoonstelling wordt ingericht omdat de Kunsthal een beeld van de kunstenaar heeft aangekocht dat een vaste plek krijg op het dak van de Kunsthal. Maar niet alleen het gebouw van de Kunsthal krijgt een beeld van Gormley op het dak, nog 20 andere daken van gebouwen in de omgeving worden de komende maanden bewoond door een beeld. De beelden zijn afgietsels van het lichaam van de kunstenaar. Naast de beelden in Rotterdam is er nog een beeld van Gormely in Nederland, in Lelystad. Hier wordt een beeld dat 25 meter hoog is geplaatst dat uitkijkt over het Markermeer.

Op 11 juli opent de kunstenaar de tentoonstelling in de Kunsthal en alleen pers mag hierbij aanwezig zijn. Maar soms worden bloggers ook gezien als pers, dus heb ik een mail gestuurd. En nu maar hopen dat ik mag komen. Dat zou namelijk helemaal geweldig zijn! Kunsthal als jullie dit lezen, please, mag ik komen.

Nu lijkt het mij interessant om 6 jaar na dato nog een keer een stuk te schrijven met een stand van zaken. Misschien iets voor de zomervakantie.

Nationale Galerie,
originally uploaded by moqub.

De afgelopen twee dagen heb ik doorgebracht in een koud en soms nat Praag. Dinsdagavond vertrok de trein om 9 uur vanuit Utrecht en met een overstap in Duisburg ariiveerden wij woensdagochtend om 10 uur in Praag.

Sommige mensen vinden 13 uur in een trein zitten te veel en vliegen liever. Maar omdat ik best van in de trein zitten houd wilde ik dit wel een keer proberen. Een voordeel, het hokje met zes zitstoelen hadden wij voor onszelf dus konden wij met de benen languit op de bank, nadat de leuningen om hoog waren geklapt.

In Praag hebben we veel gelopen, veel gezien en ons verbaasd over de hoeveelheid toeristen. Een museumbezoek stond op het programma. Na lang dubben werd het het Nationale Museum dat zes verschillende locaties over de hele stad heeft (het was dus even zoeken naar de juiste, die met de moderne kunst). Tijdens mijn studie kunstgeschiedenis heb ik niet zo heel veel kunst van Oost-Europese kunstenaars gezien en dat is op zich jammer want er zaten werkelijk bijzondere werken tussen. Trouwens heeft dit museum ook niet te klagen over de hoeveelheid Picasso’s, maar dat terzijde. Dit museum heeft in de centrale ruimte een glazen lift die je heel langzaam naar de zesde etage brengt (zie foto) zodat je al even een kijkje kan nemen naar al het moois aan de muur.

Op donderdagavond (na een nachtje slapen in een appartement in het centrum) ging onze trein weer terug. Vanmorgen om 6 uur stapte wij weer over op Duisburg en om 10 uur waren wij weer in Rotterdam. De laatste trein (Duisburg-Utrecht) was de City Night Line. In deze trein staan slaapstoelen die lekker achterover kunnen leunen en waar je in ligt alsof je in een cocon ligt. Erg comfortabel. Daarnaast is reizen met de trein goed te betalen en daarom zeker voor herhaling vatbaar.

Neem het voorbeeld van Smithsonian Global Sounds. Als je doorklikt kom je bij geluiden per cultuur, waaronder Europa – met doedelzak- en Ierse muziek.

Bij MoMA vind je onder andere interviews met hedendaagse kunstenaars en audioprogramma’s die gaan over speciale tentoonstellingen.

Ik heb na Educause vorig jaar nergens meer iets gelezen over het feit dat Nederlandse universiteiten niet op iTunesU toegelaten worden. Ik heb ook geen idee of er mensen mee bezig zijn om dit te regelen. Want het zou toch fantastisch zijn als dit binnenkort mogelijk is en dat daarnaast ook Nederlandse musea een plekje krijgen op iTunes.

Met dank aan: Ars Technica

In het oktober werd hiervoor het Moleskine project gestart. In de vorm van een weblog worden kunstwerkjes getoond. Per post wordt de naam van de kunstenaar, de titel van het werk en de techniek en eventueel de website van de kunstenaar beschreven.

Een voorbeeld:

Dus ben je creatief en heb je ergens op zolder nog een Moleskine gevuld met kunstwerkjes liggen, stuur deze dan op. Misschien staat jouw werk dan binnenkort op de site van het Moleskine Project.

Meer info: Moleskine Project
Met dank aan: Read/Write Web