En toen won ik dus een iPad2

Een paar weken geleden zag ik een tweet van oud collega Leon langskomen. Er was een prijsvraag georganiseerd door het bedrijf waar hij nu werkt. Dit bedrijf Yard zocht een nieuwe naam voor een community van professionals.

Ik hoefde niet lang te denken, soms komen dingen gewoon in je op, gelukkig heb ik daar wel vaker last van. De naam die ik opstuurde was Yard2Connect. Met het idee dat het altijd goed is als de bedrijfsnaam genoemd wordt in een productnaam en 2 (to) connect ook echt verbinden is. En dat doe je ook in een netwerk.

Een tijdje later kreeg ik een mail. Er waren meer dan 200 inzendingen. Kansloos zou je denken. Maar nee hoor, mijn inzending zat bij de laatste 3. Yard had besloten om op de beste naam te laten stemmen. En dan moet je je netwerk inzetten. Lastig in dit geval, want als je wilde stemmen moest je een account aanmaken en inloggen. Extra stappen om te laten weten dat je mijn naam het beste vond. Ik vond het vervelend om mensen lastig te vallen met de vraag om op mij te stemmen. Maar de prijs, een iPad2, was voldoende om mijn schroom opzij te zetten. Niet ongegeneerd, maar wel redelijk fanatiek heb ik mensen aangesproken via twitter, mail, persoonlijk en linkedin.

En het was superspannend. Continu lagen Yard2Connect en Yunits (een van de andere kanshebbers) aan kop. Stemmen kon tot vrijdag 26 augustus 12.00 uur. Op donderdagochtend (toen ik een dagje werkbezoeken had in Gent) lag ik ruim voor. Tot ik ‘s avonds keek en weer op de tweede plaats stond. Een laatste mailing ging de deur uit. En met succes.

Vrijdagmiddag 12 uur. Ik stond bovenaan. Eigenlijk kon ik het nog steeds niet geloven. Totdat ik maandag een mail kreeg. Of ik Yard wilde bellen. De afspraak werd gemaakt om de iPad op te halen in Utrecht.

Het werd een waar feestje. Taart en bloemen. Een iPad2 met hoes.

En zo won ik dus een iPad2. Met dank natuurlijk aan iedereen die de extra moeite nam om een account aan te maken om op mij te stemmen. Inmiddels zijn alle bekende apps geinstalleerd en geniet ik volop van mijn nieuwe speeltje.

Gezonde chocolade

Een maand of twee geleden ging ik naar een workshop gezonde chocolade maken met rauwe cacao. Nu vind ik chocolade erg lekker, maar dan vooral de melkvariant waar noten in zitten. Of degene met caramel. Pure chocolade vind ik niet zo heel lekker en ik vermoedde dat ik dat tijdens de workshop veel pure chocolade ging proeven.

En dat was ook zo, maar dan niet de pure chocolade die ik gewend ben maar pure chocolade van rauwe (ongebrande) cacaobonen. En dit smaakt toch heel anders dan je gewend bent. Wij kregen een chocoladedrankje om uit te proberen en allemaal verschillende smaakjes, zoals chocolade met noten, gojibessen, vijg, gember, dadel en een mix van dat alles.

De zoetstoffen die gebruikt werden tijdens de workshop waren ahorn- en agavesiroop.

De smaak is niet zoals je gewend bent en dat is even wennen, maar als je eenmaal wat vaker deze chocolade hebt geproefd is het heel lekker. En je krijgt er lekker veel energie van (dus voor het slapengaan is het beter om niet van deze chocolade te eten). Ook heb je aan een heel klein stukje genoeg.

De workshop die ik heb gevolgd wordt nog steeds gegeven bij ‘t Cursuspunt in Rotterdam. 17 april is zelfs de volgende. Wat mij betreft een aanrader als je dol bent op chocolade!

In de categorie: wat kan ik ermee – Stickybits

Stickybits zijn barcodes die met een Android telefoon of iPhone kan scannen. Deze barcodes kun je overal opplakken en voorzien van een boodschap (tekst, foto, muziek, video) en deze kan dan weer gescanned worden door iemand anders. Die andere persoon kan ook weer een boodschap toevoegen zodat je op den duur een stroom van berichten krijgt die allemaal zijn verbonden aan die ene barcode. Als je een boodschap toevoegt en iemand anders leest deze dan krijg je een notificatie. En dan heeft elke barcodescan en boodschap een geolocatie in zich zodat je kan zien of een object wordt verplaatst of niet.

Seth Goldstein zegt erover in de Los Angeles Times:

The more he thought about it, the more convinced he became that tagging the physical world with digital data via a smart phone could have endless possibilities for consumers and businesses.

De app voor de mobiele telefoon is gratis, de barcodes niet (20 stuks voor $10).

Voor meer informatie, kijk even naar de video.

En dan wat moet je ermee? Je kan de barcodes in boeken plakken om een geheime boodschap aan de lezer mee te geven. Gebruik het bij bookcrossing of geocaching om een extra dimensie toe te voegen. Maak een speurtocht door de stad met de barcodes waarbij elke barcode iets vertelt over de volgende locatie.  Of plak ze op de deelnemers van een conferentie en laat anderen iets over jou toevoegen aan jouw barcode. Gebruik ze om een verhaal te vertellen, oftewel TAG YOUR WORLD.

Met dank aan: Dutch Cowgirls & Los Angeles Times

Kubus te koop

Sinds vandaag staat onze kubuswoning te koop op funda. Een kubuswoning is een bijzondere woning en vaak krijg ik dan ook de vraag, is het niet onhandig die schuine muren. En ik kan zeggen, dat is het helemaal niet! Er zijn een aantal rechte muren om kasten tegenaan te plaatsen (we hebben gewoon alle meubels uit ons oude huis meegenomen) en onze kubus is ook nog een uitgerust met een enorme inbouw boekenkast in de woonkamer.

Piet Blom ontwierp deze woningen die in de jaren ’80 van de vorige eeuw zijn gebouwd. Zijn ontwerp deed denken aan een boom, de kubuswoningen worden daarom ook wel het Blaakse Bos genoemd. Blom wilde een “dorp” in de grote stad ontwerpen waar verschillende functionaliteiten een plek zouden krijgen, zoals winkels, een plein om te spelen en wonen boven het plein. En dat is gelukt. Omdat de wandelpromenade boven de weg loopt is er een oase van rust gecreëerd.

De kubus heeft drie woonlagen. Wikipedia schrijft:

In de kubuswoning van Blom zitten drie woonlagen: onderin het zogenoemde straathuis met de keuken en de woonkamer, tussenin het hemelhuis met ruimte voor studeer- en slaapkamers, en bovenin de loofhut, een driezijdige piramide met plaats voor een serre, een balkon of een bescheiden tuintje. In de zeshoekige kolom waarop de woning rust, bevinden zich de entree en het trappenhuis.

Zo hebben wij de eerste woonlaag ook als woonkamer en keuken ingericht.

Het fijne aan de kubus is dat er veel ramen in zitten zodat je van alle kanten lichtinval hebt en leuke doorkijkjes naar de promenade en straat beneden.

De keuken hebben wij er twee jaar geleden in laten zetten door Bruynzeel. Uiteraard is de keuken op maat gemaakt.

Op de tweede woonlaag hebben wij een grote slaapkamer met ruime inloopkast en een kleinere slaapkamer. Ook is de badkamer op deze woonlaag te vinden. Op de derde woonlaag hebben wij een tweede woonkamer ingericht waar je uitzicht hebt op onder andere de Willemsbrug.

Eind vorig jaar heeft de Gemeente Rotterdam de kubuswoningen uitgeroepen tot Gemeentelijk Monument en daarmee zijn de woningen het jongste monument van Rotterdam geworden.

Wonen in een kubus betekent wonen in hartje centrum van Rotterdam, winkels en horeca op loopafstand en de bibliotheek als buren. Ook ben je in een paar minuten op station Blaak, waar tram, metro en treinen vandaan vertrekken.

Interesse in wonen in een kubus, neem dan contact op met makelaar Langejan.

Memolio

Na de Moo visitekaartjes, die je heel handig met Flickr foto’s kan laten maken bestaat er nu iets nieuws: Memolio. Met Memolio kun je eenvoudig kleine fotoboekjes maken die je online (of offline) aan vrienden, familie of zakenrelaties kan laten zien. Memolio is een product van een Nederlands bedrijf.

Je hebt de mogelijkheid om 24 foto’s te selecteren voor jouw Memolio album. De eerste 12 foto’s worden op de voorkant getoond. De Memoliator (waar je het album mee maakt) is volledig webbased zodat je geen software hoeft te downloaden. Ook het drag-and-drop principe werkt handig als je de volgorde van de foto’s wilt aanpassen.

Als het album klaar is kun je deze eenvoudig embedden in je weblog of laten afdrukken (103mm x 62mm x 5mm).

De Memolio’s die al door anderen gemaakt zijn kun je ook gebruiken, zoals ik hierboven heb gedaan (maar wat niet helemaal goed werkt omdat de code blijkbaar niet mee wil werken, je zou dus een album moeten zien*/**). Om Memolio uit te proberen kun je een tijdelijk account aanmaken. Hiermee kun je dan 3 albums maken die 90 dagen beschikbaar blijven. Een volledig lidmaatschap betekent dat je voor elk gedrukt album je 10 online albums mag aanmaken. Een album laten afdrukken kost 14,99 euro. En het is mogelijk voor anderen om jouw album te kopen. Uiteraard kan dit alleen maar bij de publieke albums.

Ik heb meteen al visioenen van mogelijkheden voor de bibliotheek. Een album met afbeeldingen van het gebouw en de inrichting voor nieuwe gebruikers, een album voor de accountmanagers met alle nieuwe producten en projecten van de bibliotheek, een album voor elk nieuw project met meer informatie en een foto van de projectleider, een album per afdeling als een soort smoelenboek, etc. De mogelijkheden zijn eindeloos.

Met dank aan: Springwise

* – na commentaar de embedcode nogmaals copy-paste van de website, even testen of het nu wel werkt. En het werkt nog steeds niet. Op de een of andere manier wordt de volgende code:

<script src=”https://www.memolio.com/scripts/embed/embed.js?uuid=ae7833c0-6681-4104-8061-1b9b741861ac” name=”memolio_embed”></script>

gewijzigd door WordPress en wordt de name=”memolio_embed” verwijderd waardoor de code het niet meer doet. Omdat ik nu even niet weet hoe dit op te lossen laat ik het even zo. Het ligt dus niet aan Memolio!

** Memolio heeft het opgelost (zie comments) en nu werkt het dus gewoon wel!

Mijn online DNA

Personas is a component of the Metropath(ologies) exhibit, currently on display at the MIT Museum by the Sociable Media Group from the MIT Media Lab. It uses sophisticated natural language processing and the Internet to create a data portrait of one’s aggregated online identity. In short, Personas shows you how the Internet sees you.

moqub51

moqub52

moqub53
Na even nadenken is dit het resultaat:
moqub5

En dit is het resultaat van de bibliotheek waar ik werk:

tudelftlibrary

Meer info over MIT Media Lab Personas vind je hier.

Met dank aan: Helene Blowers

Uitproberen: Wordnik

Wordnik is geen traditioneel woordenboek maar een ….. ja wat is het dan wel. Het is een site waar je een woord in kan voeren en dan komen er resultaten terug. Lijkt erg op een woordenboek vind je ook niet? Maar dat is het dus volgens de makers niet. Zij leggen het als volgt uit:

Our goal is to show you as much information as possible, just as fast as we can find it, for every word in English, and to give you a place where you can make your own opinions about words known.

By “information,” we don’t just mean traditional definitions (although we have plenty of those)! This information could be:

  • An example sentence—even if we’ve only found one sentence for a word, we’ll show it to you. (And we’ll show you where the sentence came from, too!
  • Related words: not just synonyms and antonyms, but words that are used in the same contexts. (For instance, cheeseburger, milkshake, and doughnut are not synonyms, but they show up in the same kinds of sentences.)
  • Images tagged by our friends at Flickr: want to know what a “pout” looks like? We’ll show you.
  • Statistics: how rare is “tintinnabulation”? Well, we think you’ll see it only about once a year. “Smile”? You might see that word many times, every day.
  • An audio pronunciation—and you can record your own!
  • Something YOU tell us! Use the “Contribute” links to tell us something—anything—about a word.

En dat ziet er dan zo uit (ik zocht op library):

wordnik

De makers van Wordnik geloven dat mensen woorden het beste leren als zij deze in een context zien. Dus hebben zij meer dan 4 miljard woorden en teksten van het internet afgeplukt om voorbeelden te kunnen geven van woorden in hun context. En als een woord nog niet te vinden is met Wordnik dan mag je deze toevoegen (moet je wel eerst aanmelden in inloggen).

Beter dan een traditioneel woordenboek? Misschien wel, misschien ook niet. Soms is teveel informatie ook gewoon onnodige ballast.

Nespresso snapt het!

Al een paar jaar wordt bij ons thuis Nespressokoffie gedronken. Tot grote tevredenheid overigens, het apparaat dat wij hebben aangeschaft werkt prima en de cupjes koffie kopen wij gewoon bij de Bijenkorf, geen problemen dus met Nespresso.

Groot was dus onze verbazing toe wij iets meer dan een week geleden door Nespresso werden gebeld en ons werd gevraagd of wij tevreden zijn.

nespresso

En dat zijn wij. Maar waarom belde die mevrouw van Nespresso dan precies, alleen maar om dat te vragen? Nee dus. Zij wist ons te vertellen dat wij waren geselecteerd om een nieuwe apparaat te ontvangen en ze wilde weten welke kleur wij wilden hebben. Huh, een nieuw apparaat, een apparaat van een kleine 180 euro, we waren er een beetje beduusd van. Uiteindelijk kozen wij het apparaat in de kleur antraciet. Overigens vroegen wij nog wel aan de mevrouw of wij het goed begrepen hadden. En ja hoor, wij krijgen gewoon gratis en voor niets een nieuw apparaat omdat wij vaste klanten zijn.

Maar na een week hadden wij niets ontvangen en begonnen wij ons toch af te vragen of wij niet te maken hadden met een grap. Tot gister, toen werd ons nieuwe apparaat bezorgd. Mooi ingepakt met zelfs nog gratis cupjes koffie erbij. Wouw!

Nespresso snapt het wat mij betreft gewoon. Zonder ergens om te vragen iets aanbieden aan de klanten die elke maand cupjes kopen. Wij hadden niet geklaagd, niet gebeld om te zeggen dat wij ontevreden waren of een blogpost over Nespresso geschreven. Ook op twitter hoorde je ons niet. Dus waarom? Omdat Nespresso snapt hoe je met klanten om gaat. In een tijd waar dat nog wel een anders is snappen zij het wel. En wij vinden dat heel erg fijn. En het zorgt er voor dat wij nu wel iets laten weten over Nespresso, namelijk dat wij al tevreden waren, maar nu hele blije klanten zijn. En het zorgt er ook voor dat er nog lange tijd Nespressokoffie wordt gedronken bij ons thuis.

Dit verhaal staat in groot contrast met de ervaringen die wij de laatste maanden hebben gehad met T-Mobile. Sinds T-Mobile Orange overnam was het wat ons betreft een groot drama. Batterij binnen enkele uren leeg, geen bereik en krakerige slechte verbindingen die vaak wegvielen. En als je dan gaat bellen om te klagen dan krijg je als klant nog bijna de schuld van het geheel. Jouw telefoon is niet goed (koop maar een nieuwe batterij), aan onze palen ligt het  niet hoor dat u geen bereik heeft. Ook de technische dienst kan niets vinden. Maar wacht nog maar een paar maanden, dan zijn alle palen van Orange omgezet naar T-Mobile en dan wordt het beter. Maar het werd niet beter, het werd slechter. Opzeggen van abonnement kan natuurlijk niet zomaar. Dus moesten wij wachten….. en wachten…. en op het laatste moment ons er maar bij neerleggen dat T-Mobile echt niets voor haar klanten doet.
Nu loopt mijn abonnement over een paar weken af. En ik krijg zo mijn nieuwe simkaart van Vodafone afgeleverd. Online aangevraagd en snel geregeld. Ik werd zelfs gebeld door een mevrouw die een afspraak wilde maken voor de levering en ben net gebeld door de koerier. Hij is over 10 minuten bij mij om het pakje af te geven.

Een goed en slecht voorbeeld van klantenbinding wat mij betreft. Nespresso slaagt met een dikke 10! Maar wat kan ik hier nu van leren, of wat kan de bibliotheek waar ik werk hiervan leren. Wij kunnen natuurlijk niet zomaar boeken weggeven… toch? Of wel? Stel nu dat een klant een bepaald boek langdurig wil lenen. Misschien kun je dat boek dan gewoon schenken. Niet altijd natuurlijk, want dat loopt dat de spuigaten uit. Maar gewoon soms, at random. De klant zal de bibliotheek vanaf dat moment echt geweldig vinden en dit doorvertellen aan iedereen die hij kent. Fijn toch. Ik zie het wel voor me. Zal het eens voor gaan stellen aan het management.