Is de kermis aan mij voorbijgegaan?

Misschien wel, misschien niet. De deadline voor het meedoen aan de blogkermis is voor 16 januari februari maar ik denk dan, ach 16 januari februari mag toch ook nog wel. Toch?

De blogkermis dit keer komt van Astrid en gaat over jongeren en het gebruik van oude en nieuwe media. Maar eigenlijk gaat het over jongeren die niet weten hoe zij oude of traditionele media goed moeten gebruiken en genoegen nemen met onbetrouwbare nieuwe media. En of dit erg is.

books

De waarde van internet is voor bepaalde doeleinden ongeëvenaard. Diepere en bredere informatie verschijnt in print of moeilijk toegankelijke databanken. Moeten die klassieke media weer op het netvlies van de leerlingen komen of moet die verdiepingsinformatie goed leesbaar en vindbaar op het net komen te staan? En kán internetinformatie wel net zo’n rijk, compleet en genuanceerd beeld geven van een onderwerp als een goed onderbouwd boek? Gezien het verschil tussen beeldscherm (vluchtig, snel, actueel) en kwaliteitsprint (diepgravend, achtergronden, ingewikkelde afwegingen van voor- en tegenargumenten).

Tsja eerlijk gezegd maakt het niet eens zoveel uit of jongeren oude media (lees maar even voor het gemak boeken en tijdschriften) wel of niet gebruiken want achter deze vraag ligt natuurlijk de vraag of jongeren de media (oud en nieuw) wel op een juiste manier gebruiken. Of zij de informatie die zij vinden op bijvoorbeeld internet kritisch beoordelen. Dit is overigens niet eens een probleem van jongeren, ook sommige ouderen nemen wat zij op internet lezen voor waar aan.

Voor mij staat vast dat informatie op internet net zo rijk, complete en genuanceerd kan zijn als een goed onderbouwd boek. Als je maar moeite doet om de informatie te vinden en geen genoegen neemt met de eerste hits die je tegenkomt. Hoor en wederhoor geldt ook voor internetinformatie. Lastig is alleen dat nu iedereen gemakkelijk prosument kan worden dat hoor en wederhoor moeilijker wordt. Dus moet je er meer tijd in steken. Maar zeg nu zelf, is alles wat in een boek staat dan zomaar maar waar. Moesten wij bij opdrachten op school ook niet verschillende meningen van auteurs naast elkaar leggen omdat zij wel eens van elkaar konden verschillen. Trouwens toen ik in 2002 mijn scriptie inleverde over Computerkunst in Nederland en hier in die tijd nog niet zoveel boeken over geschreven waren kon ik mijn eigen verhaal maken. Iemand anders mocht dat dan onderbouwd omver schoppen. Maar als er niemand is om die opdracht op zich te nemen, wordt daarmee mijn verhaal dan de waarheid. Nee dus. (Daarmee niet zeggende dat ik een onbetrouwbare scriptie heb geschreven).

En omdat er in de tijd dat ik mijn scriptie schreef weinig gedrukte bronnen te vinden waren over computerkunst nam ik mijn toevlucht tot internet. Daar vond ik wat ik zocht. Gelukkig dacht mijn docente er ook zo over. Het zou toch vervelend geweest zijn als zij had gezegd dat ik geen internetbronnen had mogen gebruiken, dan had ik een ander scriptieonderwerp moeten kiezen. Ik heb geknipt en geplakt en de teksten zo herschreven dat zij als citaat gelezen konden worden. Uiteraard altijd met bronvermelding. En dus ja, wij moeten docenten wijzen op hun verantwoordelijkheid. Niet door hen studenten/scholieren te wijzen op traditionele/oude media alsof dat zaligmakend is. Maar door ze te wijzen op de mogelijkheden die alle soorten media bieden. Zolang de student/scholier maar leert over hoe met deze bronnen om te gaan en hoe deze te gebruiken. De eisen die wij stellen aan oude media gelden ook voor nieuwe media, dus onderzoek doen, (kritisch) vergelijken en bronvermelden. En is het dan erg als klassieke media vergeten wordt (waarvan ik overigens geloof dat dit nooit gebeurd) – NEE – want daarvoor komt heel veel moois en interessants voor in de plaats, het ziet er misschien alleen anders uit. Het is dus gewoon een kwestie van EN EN!

Gebruikt beeldmateriaal is afkomstig van Flickr – books, books, books, books, books and books van kennymatic

Jij lijkt helemaal niet op iemand die in een bibliotheek werkt

Op de BDI had ik al het idee dat ik niet helemaal pastte binnen het idee dat men had van mensen die in een bibliotheek werken. Ik zag er uit als een soort punker, zwarte kleren, veel oorbellen (heb nog steeds 18 gaatjes in mijn twee oren) en heel kort haar. In de afgelopen jaren ben ik iets braver geworden maar voor mijn gevoel pas ik nog steeds niet echt in het beeld (gelukkig maar).

Maar wat is het stereotype dan van iemand die in een bieb werkt…… jaja ik weet het brilletje, knotje, niet al de vrolijke vrouw. Eigenlijk is er nog nooit echt onderzoek gedaan naar de impact van die vooroordelen en stereotypen. Tot nu.

Ruth Kneale schrijft al jaren op haar weblog over dit onderwerp en nu is er ook een boek – You Don’t Look Like a Librarian Shattering Stereotypes and Creating Positive New Images in the Internet Age.

youdontlooklikealibrarianLibrarian stereotypes have persisted for generations, yet their practical impact has rarely been studied. How pervasive are such stereotypes in the digital era, how are they changing, and how do they affect our daily work, our careers, and the future success of the profession? What can we do to defeat tired old perceptions and create positive new images?

Het boek is te bestellen via InfoToday voor nog geen $30.

Storyville een interactive early literacy learning center

Storyville een interactive early literacy learning center is een van de prijswinnaars van de John Cotton Dana Award. Deze prijs wordt volgens de website uitgereikt aan:

outstanding library public relations, whether a summer reading program, a year-long centennial celebration, fundraising for a new college library, an awareness campaign or an innovative partnership in the community

En Storyville hoort daar dus bij. Storyville is ontworpen voor kinderen onder de vijf jaar en hun ouders. De omgeving en de activiteiten zijn speciaal ingericht voor ouders om hun kinderen op school voor te bereiden. In Storyville kunnen kids in zeven verschillende leeromgevingen kennis maken met boeken en andere materialen die taal en lezen bevorderen. De zeven omgevingen zijn onder andere een bibliotheek, een verhalenhuis, een theater, een winkel en een babytuin.

Babies and their caregivers can engage in peek-a-boo and play with sensory toys or read board books in their garden; toddlers can crawl through driftwood, read in a lighthouse, rock in a toy boat, fish or gaze up at the stars; preschoolers can play house in the home living area, present plays and puppet shows in the theater, shop in the store and practice building at the construction site. The library, stocked with a variety of children’s books and comfortable seating, invites reading together. Books, displayed in every area, as well as parent resource materials and themed take home kits, are available for checkout.

storyville
(Photo by R. Schaefer)

Storyville is ondergebracht in de Rosedale Library en is geopend als de bibliotheek ook open is. Bij ongeveer 60 personen is het druk in Storyville en om iedereen een kans te geven om lekker rond te kijken en dingen te doen wordt er een wachtlijst gemaakt als er meer dan 60 personen aanwezig zijn. Kinderen mogen alleen naar binnen onder begeleiding en eenmaal binnen mag je er net zo lang blijven als je zelf wilt.

Met dank aan: The M Word

Uitproberen: Booktagger

Booktagger is een site waar je virtueel boekenplanken kan bijhouden. Op het eerste gezicht niets nieuws onder de zon, maar ik ben wel nieuwsgierig dus maak ik een account aan.

Na aanmelden krijg ik de volgende pagina te zien.

booktagger

De eerste stap is het zoeken naar boeken die je op jouw boekenplank wilt plaatsen. Ik kan zoeken op titel, auteur, ISBN en tag. Als een boek niet gevonden wordt in de database kan ik deze handmatig toevoegen. Ik zoek het boek here comes eveybody, een boek dat in mijn kast ligt om gelezen te worden. Booktagger komt terug met 12 resultaten.  Ik kies het boek dat ik zocht. Door met mijn muis over het boek heen te gaan kan ik direct deze al toevoegen of verwijderen van mijn boekenplank, het boek taggen of het boek aanbevelen bij mijn vrienden. Om het boek op mijn boekenplank te krijgen sleep ik het naar de categorie boeken die ik wil lezen.  Boeken die ik bezit en aan het lezen ben plaats ik op de twee aanwezige boekenplanken. Handig lijkt mij de plank boeken die ik heb geleend, omdat ik nog wel eens vergeet van wie ik boeken leen of aan wie ik boeken heb uitgeleend. Met de Bookshelf Explorer kan ik kijken naar wat andere Booktagger gebruikers op hun boekenplank hebben staan.

booktagger2

Op Booktagger kan ik een bookclub aanmaken en vrienden uitnodigen om hier aan mee te doen. De vormgeving en gebruikersvriendelijkheid van Booktagger is goed dus voor een bibliotheek lijkt mij dit zeker een systeem dat gebruikt kan worden (behalve dan dat er niet veel Nederlandstalige boeken in de database zitten en je deze dus handmatig moet toevoegen).

Ik kan de boeken exporteren als CSVfile en deze bijvoorbeeld importeren in Excell om mijn boekencollectie op mijn eigen computer te bewaren. Booktagger heeft ook de koppeling gemaakt met Twitter zodat nieuwe boeken die ik toevoeg aan de plank ook als tweet verschijnen (zijn verschillende instellingen die je kan kiezen). En ik kan een widget maken die ik op mijn blog kan plaatsen.

Is Booktagger verschillend dan bijvoorbeeld LibraryThing. Ja en nee. Ja in de zin dat het weer een site is waar je je gelezen boeken op kan bijhouden en wensenlijstjes aan kan maken. Ook kun je connecten met vrienden en groepen aanmaken. Eigenlijk wat je op LibraryThing ook kan. Gevoelsmatig zeg ik dat LibraryThing veel meer gebruikers heeft (kan het niet hard maken maar bij het scrollen met de Explore optie kwam ik nog niet hele volle boekenplanken tegen, alsof de gebruikers die ik zag Booktagger ook alleen maar aan het uitproberen waren). Handigheidje wat je nog niet bij LibraryThing tegenkomt is bijvoorbeeld de connectie met Twitter. Maar ik kan mij zo voorstellen dat Tim Spalding hier ook al over heeft nagedacht en dat het niet lang duurt voordat die koppeling ook gemaakt is. Al met al dus een leuke site dat Booktagger, maar ik stap nog niet over en blijf lekker hangen bij LibraryThing.

Popcultuur & de bieb

Binnenkort verschijnt het boek Pop Goes the Library: Using Pop Culture To Connect With Your Whole Community, een must read als je het mij vraagt. Het boek is een gevolg van het blog Pop Goes the Library waar onder andere Sophie Brookover & Elizabeth Burns voor schrijven. En nu dan het boek. Maar ook een flickraccount. een twitterfeed en een wiki om de gebruikte bronnen op bij te kunnen houden.

Op de website van InfoToday (waar je het boek al kan bestellen) staat:

You loved the blog—now read the book! Whether you regularly follow entertainment and gossip news, or wondered “Corbin Who?” when you saw the recent ALA READ poster, Pop Goes the Library will help you connect with your users and energize your staff. Pop culture blogger-librarians Sophie Brookover and Elizabeth Burns define what pop culture is (and isn’t) and share insights, tips, techniques, and success stories from all types of libraries.

You’ll discover practical strategies and ideas for incorporating the pop culture passions of your users into collections, programs, and services, plus a range of marketing and outreach ideas, technology tools, and ready-to-go programs you can start using today. Here is an eye-opening book that’s as much fun to read as it is to apply!

Lezen en meedoen dus!

Gebruikt beeldmateriaal is afkomstig van Flickr – Pretty in Pink van Wha’ppen

Ook ik ontkom er niet aan

ik ben gememed… en stja doe je dan mee of niet? Vorige keer werd mij gevraagd om 5 dingen over mezelf te vertellen die nog niemand wist en nu moet ik antwoord geven op drie (niet zo makkelijke) vragen.

Oke daar gaan we.
Vraag 1: Als je een boek was, wat zou de titel dan zijn?
Vraag 2: Wat staat er in je boek? Wat is je kern(blog)motto?
Vraag 3: Hoe ziet de omslag van het boek “JIJ” eruit?

De titel van mijn boek zou zijn ruime blikken zoekend naar de grenzen van de horizon.

In het boel staat het verhaal van een meisje dat ouder wordt, terugkijkend naar haar leven en begint te mijmeren over keuzes die gemaakt zijn. Het motte van het verhaal: heb geen spijt.

De omslag van het boek is een afbeelding van een schilderij van Sir Lawrence Alma Tadema.

Volgens mij zijn de meeste bibliobloggers al gememed (of waren het alleen de vrouwen – in dat geval roep ik nu de mannen op om ook mee te doen, ik wijs niemand aan, maar voel je je aangesproken, be my guest!).

Met dank aan: Essen2punt0

Wie is Gene Smith?

Op 28 januari schreef ik over een boek over Tagging van Gene Smith. Informatieprofessional pikte dit bericht op en vroeg mij een recensie over het boek te schrijven voor het volgende nummer van het blad. Inmiddels heb ik het boek gelezen, mijn recensie ingestuurd en ben ik gebeld door IP. Of ik wist wie Gene Smith is? Het antwoord: nee, ik heb geen idee. Ik weet niet of dit een bekende is (nouja dat weet ik wel, als het een bekende was, had ik zijn naam eerder gezien).

Een kort onderzoekje om de man achter het Tagging boek te vinden. Gene Smith heeft een weblog, atomiq genaamd. Smith woont in Canada en is de oprichter van nForm, een bedrijf dat mensen helpt om betere software, website of interactieve media te maken. Daarnaast schrijft Smith, samen met onder andere David Weinberger, voor het weblog You’re it!, een weblog over tagging. You’re It! bestaat al sinds april 2005 en heeft categorieen als how, so, what, who en why.

Als ik verder Google kom ik uit op het weblog van Indira Reynaert. Zij schrijft op 17 april 2007 over Gene Smith is het kader van een 7 bouwstenen-model dat hij maakte, gebaseerd op een honingraatmodel dat social media in kaart brengt. Volgens mij las ik het weblog van Indira toen al, maar heb ik deze post gemist. En dat is jammer want het is interessante materie.

Na nog iets verder te zakken in de lijst met zoekresultaten kom ik uit bij de site die het boek moet aanvullen, een site waar Smith zijn dingen neerzet die niet meer in het boek vermeld konden worden en waar hij updates geeft van links en verwijzingen. Overigens is er nog niet veel gaande op de discussiepagina die LibraryThing over dit boek opende.

Ik vind Gene Smith op Flickr, LinkedIn en Facebook. Moet ik mij nu schamen omdat ik Smith niet kende voordat ik zijn boek in handen kreeg? Of is het iemand die nog niet tot de Nederlandse grenzen is doorgedrongen? Ben ik dan de enige die Smith niet kent? En als je iemand niet kent, wat ga je dan over hem schrijven?

Tagging – er bestaat nu zelfs een boek over

Op de weblog van LibraryThing is een bijzondere post te lezen. Een post die gaat over een boek over tagging. Het eerste boek over tagging welteverstaan.

Gene Smith’s begint het boek met een voorbeeld. Een voorbeeld uit de bibliotheek. En dat is natuurlijk erg goed nieuws voor bibliotheekmensen. Want eindelijk begint een boek een keer niet met social networking of foto’s delen, maar begint het over bibliotheken.

Als je het boek hebt gelezen en je wilt er over praten met anderen, neem dan even een kijkje op de discussiepagina over dit boek. Wil je het boek graag hebben en heb je het nog niet gelezen, het kost ongeveer 34 euro.

Boeksuggesties van experts

Suggestica is een website met boeksuggesties van experts (onder andere Deepak Chopra, Harry Beckwith en Tom Hill). Volgens Suggestica zijn er vier soorten boekkopers: browsers, trackers, analyzers en seekers. Op deze laatste groep richt de site zich omdat zij zich, bij het orienteren, laten adviseren door experts. De boeken zijn ingedeeld volgens thema’s zoals bijvoorbeeld relaties, gezondheid, economie, financien en spirituale groei. De boeken die beschreven worden kun je ook direct bij Suggestica aanschaffen.
suggestica.png

Met dank aan: Library Stuff