Gaming in bibliotheken – Brugge – 5 mei 2008

Dit schreef ik zaterdag:

Morgen vertrek ik naar Brugge om daar maandag een presentatie te geven over gaming in bibliotheken. De presentatie staat online bij slideshare en in dit geval ontbreken er een aantal slides. Ik wilde namelijk zo graag sommige foto’s gebruiken dat ik in overleg met de fotograaf heb afgesproken dat ik deze foto’s mocht gebruiken als zij maar niet in de online versie zouden verschijnen.

De organisatie heeft voor mij een kamer geboekt in een erg leuk hotel. Ik hoop dat ik in de Chocolate Room mag slapen, onder de engeltjes aan de muur. ‘s Avonds ga ik de organisatie ontmoeten om met elkaar kennis te maken en over het onderwerp gamen in de bieb te praten. Op maandagochtend word ik door de chauffeur opgehaald en naar de locatie gebracht (chic niet) en deze chauffeur brengt mij aan het einde van de middag naar het station. Ik hoop natuurlijk dat de winkels in Brugge morgen open zijn zodat ik bij het Brugs Theehuis inkopen kan doen om daarna bij het chocladetentje met 1000 soorten chocolademelk witte chocolademelk met vanille te drinken.

De presentatie was klaar om geupload te worden en toen ging er ineens van alles mis. Slideshare werkte niet mee, google docs niet maar ook scribd niet. Dus de presentatie mailen naar de organisatie, op twee usb-sticks zetten en in verschillende varianten op mijn laptop (voor mac en pc). Vanmorgen zag ik dat slideshare toch mijn presentatie had geplaatst.

Ik vertrok naar Brugge met de trein en het was even spannend op het station van Antwerpen Centraal. Wist ik veel dat zij ineens twee etages erbij gekregen hadden en dat ik moest rennen om in 5 minuten mijn aansluitende trein te halen. Toen nog overstappen in Gent en aangekomen in Brugge gewandeld naar het hotel. Ik kreeg de Olive Room, met uitzicht op de binnentuin. Het hotel is een aanrader als je ooit nog iets zoekt in Brugge.

Om 6 uur werd ik opgehaald door Stefaan Froman en hebben wij heerlijk gegeten (foto’s komen snel online). En vanmorgen haalde een chauffeur mij op om naar de locatie van het symposium te gaan. En nu luister ik naar de eerste spreker in de raadzaal in het provinciehuis. Over een paar uurtjes mag ik. En nu maar hopen dat het publiek het een inspirerend verhaal vindt.

CIL 2008 – Learning from video games – Chad Boeninger

Het begin van Bully is grappig. Algie moet boeken terugbrengen naar de bibliotheek, deze boeken zijn te laat en hij vindt het eng om alleen te gaan dus vraagt hij hulp. Hiermee begint Chad zijn presentatie. Vervolgens vraagt hij zich het volgende af. Als wij nieuwe tools (zoals web 2.0 en social software) gebruiken om de diensten van de bibliotheek aan te bieden hoe gaan wij dat dan doen met video games?

Interessante vraag! Het antwoord is niet makkelijk te geven. Want wat maakt gaming zo interessant en waarom doen zoveel mensen het graag? Chad vraagt de zaal wat er zal gebeuren op 29 april. Iemand roept Grand Theft Auto 4. En ja, het spel komt die dag uit. Er zitten dus in ieder geval 1 gamer in de zaal. Chad voorspelt dat er tegen die tijd weer veel negatieve verhalen over games, verslaving en geweld in de pers zullen verschijnen. Net als laatst toen psychologe Cooper Lawrence in Fox News commentaar leverde over een game die zij nog nooit gespeeld had (Mass Effect) en haar zorgen uitte over de pornografische onderdelen in het spel.

De commentaren op haar optreden waren niet van de lucht en ook haar boek op Amazon werd in de comments aangevallen door mensen die, uiteraard, haar boek nog nooit gelezen hadden. Niet veel later bood Cooper Lawrence haar excuus aan. Zij had het spel gespeeld zien worden en vond de pornografische scenes reuze meevallen. Wat opvalt is dat het nieuwe web met mogelijkheden om te reageren ervoor zorgt dat er ook gereageerd wordt en dat men door alle commotie blijkbaar zich bewuster wordt van uitspraken die gedaan zijn en na onderzoek excuses aanbiedt. Dit zal niet in alle gevallen zo zijn. Vaak wordt er negatief over games geschreven en gesproken zonder enige onderbouwing of onderzoek. Het is ook lekker makkelijk om te zeggen dat games verslavend en gewelddadig zijn. Moeilijker wordt het dan om mensen van het tegendeel te overtuigen. Maargoed gelukkig zijn er ook steeds meer mensen die die rol op zich willen nemen en vol vuur pleiten voor de postieve kanten van games en gaming.

Maar terug naar Chad. Hij geeft een aantal voorbeelden van boeken en citaten die onlangs zijn verschenen.
* Video games: I’ll never buy one / Giles Whittell
I hate video games, on or offline. I hate the way they suck real people into fake worlds and hold on to them for decades at a time. I hate being made to feel hateful for saying so, and I hate being told to immerse myself in them before passing judgment, because it feels like being told to immerse myself in smack and teenage pregnancy before passing judgment on them.

En uiteraard krijg je reactie op een uitspraak als deze. Blijkt dat Whittell een boek heeft geschreven en dus is ook nu weer Amazon uitermate geschikt om commentaar te leveren. Omdat ik de comments die Chad liet zien niet tevoorschijn kan toveren in Amazon, link ik even naar de weblog van Chad met afbeeldingen van de comments.

* The kids are alright, how the gamer generation is changing the workplace / Beck & Wade

* Everything bad is good for you / Steven Johson

Maar nog steeds geen antwoord hoe je als bibliotheek nu met gaming en games om moet gaan. De rol van de bibliotheek is om de gebruikers vaardigheden bij te brengen, hen te helpen om nieuwe technologie te begrijpen en eventueel te gebruiken.

  • our users are accustomed to exploiration
  • exploiration in games yields feedback
  • gamers learn through trial and error
  • exploration in library yields…..
  • we need to expect that they have “tried and died”

Learning while doing: practice makes perfect, games encourage mastery, how can we take advantage of this in libraries?

Bibliotheekmedewerkers zijn goede gamers (als zij gamers zouden zijn) omdat zij ervan houden om onderzoek te doen, zij houden van trial & error. Als zij een level ophoog gaan dan krijgen zij te maken met een andere boss (denk aan vertegenwoordigers van bibliotheekuitleensystemen).

Chad blijft een beetje in algemeenheden hangen en dat is jammer. Maar blijkbaar is het ingewikkeld om de rol van bibliotheken en gamen uit te leggen en duidelijk te krijgen.

Chad Boeninger is de auteur van weblog Library Voice.

CIL 2008 – Gaming, Learning & the Information World – Elizabeth Lane Lawley

Gaming! Yes een keynote op CIL die over het onderwerp Gaming gaat. Nu zat ik te ver van de spreekster af om haar te zien maar de energie was voelbaar, zelfs daar waar ik zat. Elizabeth Lane Lawley oftewel Liz Lawley is een sprankelende persoonlijkheid die weet waar zij over praat.

Het begint al meteen goed, hierbij de quote waarmee zij haar presentatie begint:

Libraries as happiness engines

En waarom zegt zij dat? Lawley vindt dat bibliotheken meer zijn dan alleen een plek om te zijn, het zijn emotionele centra van de community, bibliotheken maken mensen happy. Nou deze keynote kan wat mij betreft al niet meer stuk. Bibliotheken en emotie daar heb ik ook anderen deze week over horen spreken. Het leek er een beetje op alsof dat het onbewuste thema van deze CIL was.

Lawley vraagt zich af waarom wij geen plezier in ons werk mogen hebben. Mary Poppins begreep het tenminste:

You see, in every job that must be done there is an element of fun. You find the fun and snap! The job’s a game.

Neem de tijd om het filmpje te bekijken tot de tekst voorbij komt Their task is not a grind. Gamers zijn bekend met deze term. Grinding betekent het doen van een repetatieve taak die je een level verder brengt.
Lawley schreef een artikel over de grind met de titel In Praise of the Grind. De reden dat de grind in games goed werkt is omdat je ervoor beloond wordt en ook al is het niet altijd leuk je doet het toch. Eigenlijk is het net als werken, soms is dat niet leuk maar je wordt er uiteindelijk wel voor beloond.

Hierna gaat Lawley in op een aantal voorbeelden van games, zoals Pokemon (vraag een kind 5 hoofdsteden en zij weten het niet, vraag hen naar 5 karakters van Pokemon en ze noemen ze zo op), Jewel Quest, Super Sleuth (bibliotheekspel waarbij je elke dag een clue krijgt en het antwoord moet zoeken), Chore War (gezinsspel, klusje in het echte leven leveren punten op in het spel), Seriosity’s Attent (iedere werknemer krijgt per week een aantal punten – Serios genaamd, elke handeling zoals email vesturen kosten serios, de mail die binnenkomt en wordt verstuurd wordt op deze manier meer op waarde geschat) en ShuffleBrain.

En eigenlijk wist men al lang geleden dat punten krijgen en een level stijgen werkt, ook in de verkoop van producten. Denk maar eens aan Tupperware. Iedereen wil op een Tupperware party dat cadeautje verdienen en punten verzamelen om tot dat cadeautje te hebben. Ook al weet iedereen dat het om een stukje plastic gaat dat niet heel veel waard is.

Lawley maakt ook zelf games, zoals Social Genius. Dit is een game waarbij je mensen moet herkennen van een foto. Hoe meer mensen je kent hoe hoger je op de sociale ladder stijgt. Hoe meer kansen je nodig hebt om iemand te herkennen hoe minder punten je krijgt. Lawley heeft dit spel uitgetest op een conferentie. De reacties op het spel waren positief. Ineens herkenden mensen elkaar in de lift en begonnen een praatje met elkaar.

Een game die Lawley noemde en die ik zeker uit ga proberen is PMOG (passively multiplayer onine game). Op de website van PMOG (nu nog beta) staat:

This unconventional massively multiplayer online game merges your web life with an alternate, hidden reality. The mundane takes on a layer of fantastic achievement. Player behavior generates characters and alliances, triggers interactions in the environment and earns the player points to spend online beefing up their inventory. Suddenly the Internet is not a series of untouchable exhibits, but rather a hackable, rewarding environment!

Je hebt firefox en een aantal extensies nodig om dit spel te spelen. Op de website staan missies die je door te surfen op het web kan vervullen. Met het surfen verdien je punten. Je kan ook zelf missies maken die andere mensen weer kunnen spelen. Ook hiervoor krijg je punten. Punten verlies je door op ene pagina te komen waar een landmijn op verstopt zit. Je kunt je tegen de landmijnen wapenen maar dan moet je dat niet vergeten te doen.

Toch willen mensen naast het online spelen iets tastbaars hebben. Daarom zijn de Mookaartjes ook zo’n succes. Jouw flickr foto’s worden tastbaar en je kunt ze weggeven aan anderen, of ruilen.

Terug naar de bibliotheek als emotionele centra van de community. Bibliotheken hebben volgens Lawley een rol in het samenbrengen van het echte en het virtuele leven. Dit kunnen zij doen door bijvoorbeeld het inrichten van aangename cafe-achtige ruimtes in de bibliotheek. Door het inrichten van plaatsen waar mensen graag zijn.

Met deze conclusie maakt Lawley zich er naar mijn mening een beetje makkelijk vanaf. De presentatie was goed, begrijp mij niet verkeerd, ik heb interessante dingen langs zien komen. Maar echt over de bibliotheek ging het niet. Ik had haar graag wat meer willen horen vertellen over de bibliotheek als happiness engine.

Liz Lawley heeft een weblog mamamusings genaamd. En soms schrijft zij ook op Terra Nova.

Nog een rapportje over Gaming

€ 3.500 moet het Nationale Gaming Onderzoek kosten. Beetje veel geld en dus zie ik geen mogelijkheid om dat onderzoek te kopen, of iemand moet mij het stiekem laten zien 🙂

Blijer word ik dan van een mail vandaag van de ECP. Daarin staat een link opgenomen naar een artikel en een rapport dat gratis te downloaden is en dat ook over gaming gaat.

De actuele discussie rond het fenomeen gaming gaat voornamelijk over de maatschappelijke gevolgen ervan. Echter, een duidelijk en eenduidig beeld over de effecten van gaming op het individu en de maatschappij ontbreekt. Ook wordt vaak voorbij gegaan aan de positieve effecten op het individu en de economie. ECP.NL doet daarom in haar nieuwe rapport ‘Gaming: meer dan een spelletje’ de aanbeveling terughoudend te zijn bij de regulering van gaming.

Gaming: meer dan een spelletje is een rapport van bijna 60 pagina’s met zeer interessante conclusies. Lezen dus!

E-merge Three of a Kind – het verslag


Creative Commons License photo credit: moqub

Gister mocht ik samen met Harald Warmelink (zie foto) een presentatie geven over het UGame – ULearn project tijdens de E-merge Three of a Kind bijeenkomst in Utrecht. Het thema van deze bijeenkomst was het managen van gamingprojecten.

Adriaan Norbart was als eerste aan de beurt en hij vertelde over het Cyberdam project. Dit project bestaat al een paar jaar en groeit steeds groter. Adriaan is niet vanaf het begin bij dit project betrokken en dat maakt het, naar zijn mening, soms lastig om het project te managen vanuit zijn E-merge betrokkenheid. Omdat bij dit project veel verschillende partijen betrokken zijn (externen, geldschieters, docenten, studenten, etc.) moet de projectleider een bevlogen iemand zijn die voldoende tijd en middelen kan vrijmaken om met iedere partij te kunnen communiceren op een manier die hen aanspreekt. De docenten die bij Cyberdam betrokken zijn, zijn erg enthousiast en dit is een van de redenen dat dit project het al zo lang volhoudt.

Na Adriaan waren Harald en ik aan de beurt. In 15 minuten hebben wij kort uitgelegd wat UGame – ULearn inhoudt en hoe de studenten aan de game werken. Ik mocht het inleidende gedeelte doen, waarna Harald iets meer vertelde over de engine (Cannibal) en de wiki-omgeving waarin de studenten met elkaar communiceren, taken uitdelen en bestanden opslaan.

Het Co-Innovationproject stond ook op de agenda. Hier vertelde Vincent Broeren iets over. Het bijzondere aan dit project is dat het een samenwerking is met een Chinese opleiding in Shanghai. Twee Nederlandse en twee Chinese studenten zetten een virtueel bedrijf op dat zij moeten managen. Het bijzondere is direct ook het lastige. De communicatie met China maakt het soms moeilijk en de verwachtingen van beide partijen sluiten niet altijd op elkaar aan. Ook is het werven van studenten een aandachtspunt, sommige studenten werken 10 weken mee aan dit project, anderen 20 weken en hoe ga je dan om met de studenten die na verloop van tijd weer weggaan?

En met die studentenwerving voor dit soort projecten komen UGame – ULearn en Co-Innovation elkaar weer tegen. Wij vissen namelijk in dezelfde pool van studenten en dat maakt ons ineens concurenten van elkaar. Eigenlijk wil je dit niet, eigenlijk wil je allebei voldoende studenten hebben om jouw project tot een succes te maken. Een lastige zaak dus.

Igor Mayer had onze presentaties kort samengevat en vertelde over waar je op moet letten bij het managen van dit soort projecten. Zeker omdat game-ontwikkeling geen corebusiness is van het onderwijs moet je een aantal zaken goed in de gaten houden. Zoals succes = creativiteit + ontwerp + projectmanagement + uitvoering.
Het gaat bij gamingprojecten om complexe en innovatieve ICT projecten met vaak een lange doorlooptijd. Het gaat niet alleen om het managen van personen (vaak studenten) maar ook om hard- en software keuzes, het tevreden houden van stakeholders en geldschieters en belangen die tijdens het proces kunnen verschuiven.
Daarnaast staan dit soort projecten “sterk in de etalage”, dit betekent dat de media er vaak bovenop zit en veelal niet de tijd heeft om jaren te wachten op een zichtbaar resultaat of product.

Al deze presentaties waren input voor de Aansluitingsprojecten VWO – WO van de Universiteiten van Leiden en Delft die momenteel een voorstel schrijven voor een game die jongeren moet helpen bij hun studiekeuze. Ik hoop dat zij er veel aan hebben gehad, ik vond het in ieder geval een leerzame ochtend. Het blijkt dat wij met UGame – ULearn een vrij losse en spontane manier van managen hanteren. Wij lossen problemen op als wij ze tegen komen. Dit wil natuurlijk niet zeggen dat wij niet nadenken over de toekomst. Uiteraard moet er nog een plan worden geschreven voor na half juni, als de werkende demo af is. De promotie wordt dan een belangrijk onderdeel, net als het vinden van geldschieters om de game dan ook echt te gaan maken en waardoor het een meerjarenproject wordt. En dan nog het vinden van studenten. Over de vormgevers, concept-artists en visualiseerders maak ik mij geen zorgen, de programmeurs is een ander verhaal. Maar dat is voor na de lancering van de werkende demo in juni.

Voor nu is het proces de leerweg en ik moet zeggen dat wij hier veel van leren. Het aansturen en begeleiden van 15 studenten is in ieder geval iets wat ik nog nooit eerder had gedaan.

E-merge Three of a Kind

Op 31 januari was ik ook al bij een E-merge Three of a Kind dag in Utrecht. Toen kon ik alleen bij het middagprogramma aanwezig zijn en spraken wij met de projectleiders over de verschillende E-merge projecten, waarvan UGame – ULearn er een is. Morgen is er weer een Three of a Kind en dan mag ik een korte presentatie geven over het gamingproject en dan met name over het managen van serious gaming projecten.

Tussen 10.00 en 12.30 uur presenteren vier gameprojecten zich kort waarna wij onder leiding van Igor Mayer gaan discussieren over de do’s en don’ts van gameontwikkeling binnen onderwijsinstellingen.

Nu moet ik eerlijk zeggen dat de game die UGame – ULearn laat ontwikkelen naar mijn idee geen serious game is en daarnaast zijn wij twee bibliotheken en geen onderwijsinstellingen (of wel als je de TU Delft meerekend). Toch denk ik dat wij morgen veel van elkaar kunnen leren en ben dus heel benieuwd naar hoe de dag zal zijn. Uiteraard zal ik een kort verslag schrijven als het eenmaal over is. Later dus meer.

Ouders die samen met kinderen games spelen… of liever niet?

Wanneer laat je als ouders je kinderen videogames spelen? Is twee jaar te jong, is vier jaar te oud? Is het spelen van games tijdverspilling of is het juist DE manier om als ouders iets samen met je kinderen te doen?

Op MSNBC verscheen vorige week het artikel Gaming with kids: Wasted time or worthwhile? Aan het woord komt Albright (38 jaar oud en 1 zoon) en een van de weinige ouders die met zijn kind games speelt. Veel andere ouders vinden het namelijk tijdverspilling. Terecht vraagt de schrijfster van het artikel zich af of dat wel zo is.

But is it? Or is gaming with your youngster a way to grow closer, teach lessons — and have fun in the meantime?

Albright vindt het samen spelen de perfecte manier om iets samen met zijn kind te doen en zegt, dat het juist heel positief is, in plaats van alleen maar negatief. Alhoewel hij wel aangeeft dat je bepaalde regels van te voren moet afspreken over wat voor soort spelletjes er gespeeld mogen worden. En juist de spelletjes die niet gespeeld mogen worden (zoals oorlogspelletjes) zorgen voor discussie. En die discussie over het onderwerp zorgen er weer voor dat vader en zoon weten hoe zij over bepaalde dingen denken. En dat kun je alleen maar als iets positiefs zien. Deze vader weet wat er in zijn zoon omgaat en doet ook nog iets leuks samen met hem, namelijk gamen.

Naast Albright komen er ook andere ouders aan het woord. En allemaal zijn zij positief over de effecten van het samen spelen. Nu dacht Kristin Kalning dat het schrijven van het artikel veel negatieve reacties zou opleveren, maar niets is minder waar. En dus verscheen er een dag later nog een artikel met reacties van lezers (Do you game with your kids? You bet).

Met al die positieve geluiden zou je verwachten dat veel Amerikaanse ouders samen met hun kinderen spelen. Uit een onderzoek van Associated Press-AOL Games poll blijkt het tegendeel waar te zijn. Toch? In het onderzoek staat dat meer dan vier van de tien (of 43%) van de ouders met jonge kinderen samen geen games spelen. In mijn beleving betekent dat dat 57% dus wel samen speelt.

Maar gaat het hier wel om de games. Gaat het er niet gewoon om dat samen iets doen goed is voor zowel ouder als kind. Of dit nu een binnenactiviteit is of een sport in de buitenlucht. Van beide activiteiten leren kinderen. En als ze samen met de ouders leren dan is dat toch alleen maar heel erg leuk. Dat er dan ouders zijn die games eng vinden, of gewelddadig, of het gewoon niet begrijpen, tsja daar doe je als kind natuurlijk niets aan.

Wil je meer lezen over games, ouders en kinderen, neem dan een kijkje bij GameDad van de website Gaming with Childern. Hier vond ik ook de link naar het MSNBC artikel.

UGame – ULearn – schrijf je nu in!


De inschrijving voor het symposium Gaming & New Literacy – Skills for the Future is geopend!

Met op 4 maart verschillende workshops en op 5 maart een dag vol lezingen van Jenny Levine, Eli Neiburger (Ann Arbor District Library), een keymember van het Assasin’s Creed team van Ubisoft, Marinka Copier, Birgitte Tufte en Wim Veen.

Schrijf je nu in op www.ugame-ulearn.com

Op de website vind je ook naast het programma, de locaties van de verschillende evenementen, informatie over de sprekers en de inschrijfkosten. Bedrijven die interesse hebben om een op de demomarkt zichzelf te presenteren kunnen contact met mij opnemen.