Upgrade WP

Vandaag een upgrade gedaan naar WP 2.3 en meteen maar even een nieuw logo geplaatst. Dit logo is afkomstig van mijn visitekaartje. Nu ben ik dus helemaal “in style”.

(Korte post om even te testen of alles nog werkt – kom je rare dingen tegen, dan vind ik het fijn als je me dit mailt of in een comment zet)

Update (zelfde dag iets later): De boeken die ik lees staan niet langer in de sidebar maar zijn verplaatst naar de library. De twee kolommen rechts op de pagina zijn gesplitst, nu staat er een kolom links en een rechts. Links vind je zoeken en categorieen, rechts recente posts, comments en mijn blogrol.
De komende tijd zal ik misschien nog iets sleutelen aan de layout maar veel zal er niet wijzigen.

Moleskineboekjes – heb jij ze?

Ik denk dat iedereen ze wel kent, de zwarte boekjes met elastiek erom waar je aantekeningen en tekeningen in kan maken. Zelf heb ik er twee, het standaard aantekeningenboekje en de agenda (voor 2008 nu al in huis…). Veel van de aantekeningen, maar voornamelijker nog de tekeningen worden nooit aan het grote publiek getoond.

In het oktober werd hiervoor het Moleskine project gestart. In de vorm van een weblog worden kunstwerkjes getoond. Per post wordt de naam van de kunstenaar, de titel van het werk en de techniek en eventueel de website van de kunstenaar beschreven.

Een voorbeeld:

moleskine.png

Dus ben je creatief en heb je ergens op zolder nog een Moleskine gevuld met kunstwerkjes liggen, stuur deze dan op. Misschien staat jouw werk dan binnenkort op de site van het Moleskine Project.

Meer info: Moleskine Project
Met dank aan: Read/Write Web

Good Copy Bad Copy – de documentaire

Een paar weken geleden tipte Edwin mij over een Deense documentaire over de huidige staat van copyright en cultuur. Aangezien ik betrokken ben bij het copyright gedeelte van Open Course Ware van de TU Delft, staat dit onderwerp de laatste tijd boven aan mijn interesselijstje.

De documentaire duurt ongeveer een uur en is zeker de moeite van het kijken waard. Met name omdat er verschillende mensen uit verschillende culturen aan het woord komen. Hoe denken mensen over copyright in Rusland, Zweden en Afrika, tegenover de Amerikanen die ook aan het woord komen. De verschillen zijn, zoals te verwachten, enorm.

In de documentaire ligt de nadruk op muziek, de industrie, wie verdient er geld aan. Een opmerking is mij bijgebleven. Mensen willen de artiest gerust geld betalen, maar niet de industrie die erachter zit en er vaak het meeste aan verdient.

Of de quote: remixing the remix.

Als je dan vanuit een cultureel oogpunt het mixen van bestaande muziek bekijkt kan dit erg interessant zijn. In een ver verleden vertelden mensen elkaar verhalen die via mondelinge overlevering door de hele wereld werden gebracht. Het opgeschreven verhaal verschilde na enige tijd uiteraard van het origineel. Bij historisch onderzoek wordt  gekeken naar het origineel en de versies die hiervan afgeleid zijn en wordt er gekeken naar culturele verschillen (bijvoorbeeld per land of per bevolkingsgroep). Als nu de muziek van tegenwoordig gemixed wordt door verschillende mensen in verschillende landen kun je over niet al te lange tijd hier onderzoek naar doen. Waarom wordt een mix in Brazilie Techno Brega genoemd en in andere landen anders, terwijl de bron van de muziek hetzelfde is. Je kunt je dan afvragen of er culturele verschillen aan de basis liggen van een mix.

Als je het vanuit dat standpunt bekijkt is het mixen van muziek wenselijk. De openheid van het internet zorgt ervoor dat iedereen toegang heeft tot muziek die anders niet toegankelijk zou zijn. Ook al is de muziekindustrie er tegen, er wordt muziek gekopieerd en gedownload. De muziekindustrie speelt hier niet op in omdat er teveel geld wordt verdiend. Logisch, maar niet wenselijk.

De documentaire Good Copy Bad Copy is te downloaden (gratis, maar je mag er voor betalen) op de website van Creative Commons.

CityGame – The Target

Een paar weken geleden alweer, speelde ik met mijn afdeling The Target in Utrecht. Een spannende citygame waarbij je door middel van smartphones elkaar achterna zit.

Om uit te kunnen leggen wat een citygame nu precies is heb ik naar informatie gezocht op internet. Het enige dat je vindt zijn links naar bedrijvenuitjessites, dus dat schiet niet op.

En dus zal ik in mijn eigen woorden vertellen wat we moesten doen. In een cafe in Utrecht kregen wij instructies. Onze afdeling werd in 4 teams verdeeld. Drie politieteams en een gangsterteam. Alle teams kregen een smartphone met gps. Hierop was de kaart van de binnenstad van Utrecht afgebeeld. Op die kaart stonden targets (gebouwen om op te blazen) en voorwerpen (die je nodig had om de gebouwen op te blazen). De gangsters moesten gebouwen opblazen om zo geld te verdienen. Bij een bepaald bedrag zouden zij winnen. Maar de politieteams waren in de buurt. Zij zagen op hun telefoons de locatie van de gangsters – elke 6 minuten kregen zij deze door. De gangsters kregen de locatie van de politie elke drie minuten door.

Om de politie weerstand te bieden hadden de gangsters een kogelvrijvest (voor als er op hen werd geschoten), een signaalverstrooier (om de politie op het verkeerde been te zetten) en bommen (die je her en der achter kon laten en die niet zichtbaar zijn op de kaart, ook niet voor de gangsters dus je moest nog goed opletten ook).

Zelf mocht ik twee keer gangster zijn en ik moet zeggen dat dit ook wel de meest spannende rol was. Want ook al wil je niet gaan rennen (je doet het toch als er op je geschoten wordt) je wilt de politie voor blijven. Hoe ik het met mijn collega’s heb gedaan is te beluisteren. Wij werden namelijk “gevolgd” door journalist Herbert Blankestein De electronische eeuw) van BNR. De uitzending is inmiddels geweest en hier te vinden.

Bibliotheek20-ning ook zeer geschikt voor het vinden van oude bekenden

Ik heb mij wel eens afgevraagd wat er met mijn studiegenoten van de BDI terecht is gekomen na al die jaren. Vandaar dat ik een mail via mijn contactenformulier zo ontzettend leuk vind. Zeker als dit er een is van een oude bekende, die dan ook nog bij mij in de klas heeft gezeten.

Vandaag een mail van Patricia Boon van Meegen. Na een enkele mail over en weer zijn wij er uit. Ja, wij hebben bij elkaar in de klas gezeten. En nee, ik kan mij haar niet herinneren. Dit is heel erg, maar ik heb een excuus. Het is meer dan 10 jaar geleden dat ik daar afstudeerde en heb daarna met niemand meer contact gehad. Mijn leven is een hele andere richting ingegaan en bibliotheken heb ik lang links laten liggen.

Patricia brengt mij terug in de tijd. Zij heeft nog wel contact met een enkele BDI-er die in Deventer studeerde van 1991-1995. En zij helpt mij uit de brand door een zich aan te melden op bibliotheek20.ning en daar een foto te plaatsen.

Ik zie af en toe een bericht langskomen van Edwin met een oproep om maar vooral wel een foto op de ningsite te plaatsen. En ik geef hem groot gelijk. Zo’n beeld helpt! Zeker in situaties zoals die waar ik mij vandaag in bevond.

PSP winnen?

Voor hen die niet weten wat een PSP is, dit is een PlayStation Portable. Leuk om te winnen en ik wil hier wel wat voor doen.

Wat moet je doen dan? Je moet een snicker eten en de code aan de binnenkant van de wikkel invullen op een website.

Zover gaat het goed. Maar dan. De url van de website…. www.MANNENbrandstof.nl!!

picture-2.png

Nee, ik verzin dit niet zelf! Echt niet. Maar ik weet gewoon zeker dat het bureau dat dit bedacht heeft alleen maar uit mannen bestaat. Alsof vrouwen geen snickers eten.

En ja, ik heb de code ingevoerd en als ik win… dan zeg ik gewoon dat ik Leo heet ofzo 🙂

Nu heb ik in twee dagen al 2x over mannen/vrouwen dingen geschreven en ik denk dat er veel meer van dit soort dingen zijn die je dagelijks tegenkomt. Nu gaat mijn blog daar niet over maar ik kan het niet laten om er een topic van te maken. Dus kom je dingen tegen die echt niet kunnen en waar vrouwen (of juist niet) een rol spelen, mail mij dan, tip mij, dan schrijf ik er over.

Politie, nee dank je, of toch wel?

Sinds kort heeft de politie een televisiereclame omdat zij op zoek zijn naar nieuwe mensen. De politie is op zoek naar jou is de laatste zin in deze reclame. Maar wat zit hiervoor.

De reclame is als volgt: De politie zoekt
– agenten die sterk in hun schoenen staan
– die beslissingen durven te nemen
– en ingrijpen als het nodig is

– maar ook zoeken wij agenten die mensen willen helpen
– slachtoffers gerust stellen
– kunnen luisteren
– en agenten die zich goed kunnen inleven in anderen

Op zich niets aan de hand zou je zeggen. De beelden bij de tekst maken het duidelijk. Bij de eerste 3 uitspraken laten zij een MAN zien, bij de laatste 4 een VROUW.

Ik dacht dat ik een beetje overdreven reageerde toen ik de reclame voor de eerste keer zag en zei: “dit kan toch echt niet!” Maar aangezien de politie de reclame heeft aangepast en nu om en om een man en een vrouw laat zien, denk ik dat er meer mensen zich er aan stoorden.

OCW in Delft

Gister was het dan zo ver. Open Course Ware van de TU Delft ging live. Er staan momenteel tien cursussen online van Civil Engineering, Offshore Engineering en Electrical Engineering. De komende maanden zal worden gewerkt aan het materiaal van Applied Physics, Applied Physics en Sustainable Development.

Het officiele persbericht is hier te vinden. Willem van Valkenburg heeft ook over het live gaan geschreven, dat lees je hier.